Ongeveer 20 jaar na het laatste deel van de serie viert de Japanse actieserie Onimusha met Way of the Sword haar langverwachte comeback. Jesko heeft het spel al kunnen spelen en vindt: zelden was het verslaan van demonen leuker dan hier.
September zit dit jaar boordevol topgames, omdat bijna geen enkele uitgever het risico wil lopen om in de herfst onder de wielen van de GTA-hypetrein terecht te komen. Wie het zich kan veroorloven, brengt zijn game eerder uit. Zo doet ook Capcom het metOnimusha: Way of the Sword; de actie-adventure is onlangs vervroegd naar begin september.
Kort voor gamescom was de Japanse uitgever te gast bij de redactie van GameStar om ons zijn line-up voor de komende beurs te presenteren. Als Japan-expert was het aan mij om mijn vaardigheden met de katana te bewijzen en te kijken wat de comeback van de aloude hak-en-snij-serie in petto heeft.
De uitdaging van collega Phil: een no-death-run. Als het me zou lukken om de drie eindbazen te verslaan en het einde van de demo te halen zonder het loodje te leggen, zou hij de volgende vulling van de snoeplade voor zijn rekening nemen. Er stond dus veel op het spel.
Ik ben inderdaad niet gestorven – althans niet bij de laatste twee eindbazen van de demo. Ik vind dat dat telt.
Disclaimer:Capcom was bij ons te gast met een demo van ongeveer 2 uur voor de PS5 Pro, die we niet vrij mochten opnemen. Het getoonde beeldmateriaal is door Capcom ter beschikking gesteld. De gezamenlijke lunch in het kader van de afspraak werd door Capcom betaald. Dit heeft uiteraard geen invloed op onze redactionele berichtgeving.
Geen vakantiesetting
Maar laten we eerst helemaal bij het begin beginnen. Onimusha: Way of the Sword is het nieuwste deel in een aloude, maar al 20 jaar stilgelegde actieserie van Capcom. In de serie kruip ik altijd in de huid van een beroemde Japanse zwaardvechter – in het nieuwste deel ben ik de legendarische duellist Miyamoto Musashi, van wie gezegd wordt dat hij in 62 gevechten ongeslagen is.
Way of the Sword speelt zich af tijdens de vroege Edo-periode in de voormalige hoofdstad Kyoto, waarvan de glans echter zwaar heeft geleden onder eeuwen van oorlog. In plaats daarvan verspreidt zich een duistere verdorvenheid over de hoofdstad: de poorten naar de hel zijn namelijk opengegaan ende straten worden geteisterd door de demonische Genma.
Hoe en waarom, dat moet ik in de loop van het spel ontdekken. Eén ding staat echter vast: ik ben de enige die de demonen het hoofd kan bieden, want een mysterieuze kracht heeft me aan het begin van het spel een Oni-handschoen gegeven. Daarmee verzamel ik de zielen van verslagen demonen en neem zo hun bovennatuurlijke krachten in me op.
Dodelijk snelle zwaarddans
De gevechten tegen de uitwasemingen van de hel stonden bij Onimusha (in het Nederlands zoiets als ‘demonenstrijder’) altijd al centraal. De Genma verschijnen in allerlei gedaanten – van vraatzuchtige, kwijlende ogres tot rondhuppelende hoofden: er zitten hier echt een paar vreemde wezens bij.
Ik neem het op tegen de Genma met de voor het genre typische mix van zwaardslagen, nauwkeurige parades en goed getimede ontwijkmanoeuvres – bovendien kan Musashi vijandelijke slagen afweren, wat de vijanden veel uithoudingsvermogen kost. Het basispatroon van rode en blauwe aanvallen is echter aloude bekend; de gevechten verlopen heerlijk vloeiend en geven op geloofwaardige wijze de dodelijke snelheid van de samoeraizwaarden weer.
Met zijn duistere fantasieversie van het oude Japan doet de nieuwe Onimusha visueel sterk denken aanSekiro: Shadows Die Twice. De Capcom-titel is echter aanzienlijk minder meedogenloos dan zijn FromSoftware-neefje. In plaats van een keiharde Soulslike heb ik hier eerder te maken met een ‘lite’-variant; de meeste tegenstanders maai ik moeiteloos neer.
Nauwkeurige timing is echter nog steeds belangrijk, wantde slagen van de eindbazen hebben kracht. Wie een parade mist of te laat opzij rolt, ligt al snel met zijn gezicht op de grond – wat mij bij de eerste baas van de demo zeker niet is overkomen, ahem … Oké, oké, misschien toch wel. Maar dat schrijf ik maar toe aan het feit dat ik nog niet vertrouwd was met de besturing. Daarna verliep alles namelijk op rolletjes en zou je kunnen zeggen dat ik mijn no-death-run heb gehaald.
Tactiek en omgeving
Het is trouwens niet genoeg om alleen maar de levens- en uithoudingsbalk van de tegenstander te verlagen. Tijdens het gevecht moet ik ervoor zorgen dat ik met mijn handschoen regelmatig de neervallende Genma-zielen in de omgeving opzuig – ze herstellen onder andere mijn uithoudingsvermogen en gezondheid, maar leveren me ook vaardigheidspunten op. Sommige eindbazen maken echter ook gebruik van de zielen en genezen zichzelf tijdens de gevechten.De duels krijgen zo een tactische component.
Puzzels light
Naast de gevechten vormen de puzzels de tweede pijler van de gameplay in Onimusha. In het oude Japan kan ik zelden zomaar naar mijn doel marcheren; vaak worden de wegen geblokkeerd door obstakels. Soms moet ik een grote kubus verplaatsen, soms een paar stenen met een gerichte pijl omver schieten, soms een paar ontsnapte stenenboeddha’s verzamelen.
Over het geheel genomen zijn de puzzels echter niet al te complex en met een beetje denkwerk snel op te lossen. Ze dienen in Way of the Sword eerder alsleuke afwisseling tussen de gevechtenen nemen aanzienlijk minder ruimte in dan in andere Capcom-releases zoalsResident Evil: RequiemofPragmata.
Bovendien is het spel vrij lineair; ook zonder kaart begrijp ik vroeg of laat wel welke kant ik op moet. Door de puzzels op te lossen en eindbazen te verslaan, baan ik me stukje bij beetje een weg door de verschillende, onderling verbonden zones van Kyoto en zuiver ik de hoofdstad van de demonische verdorvenheid.
Techniek en graphics
De technische uitvoering van de game lijkt, althans op basis van de demo, geslaagd. Way of the Sword blijft op de PS5 Pro ook tijdens hectische gevechten met meerdere tegenstandersaangenaam vloeiend en hapert niet. Hoe het met de pc-versie zit, kan ik daarentegen pas bij de release beoordelen; tijdens de demo had Capcom alleen de PlayStation-versie bij zich.
De visuele vormgeving van de game is daarentegen wat gemengd. Het begin van de demo in een surrealistische Oni-dimensie fascineert me met zijn fantastische uitstraling. De rondzwevende rotsblokken doen met hun gouden aders denken aan Japans porselein dat met kintsugi (met goud en laklijm) is gerepareerd; de paden worden omzoomd door vervallen torii-poorten van heiligdommen en stenen lantaarns.
In andere gebieden had er echter best wat meer kleur mogen zijn. De door verval getekende delen van Kyoto gaan op in een weinig uitnodigend grijs-bruin, dat niet bepaald zin geeft in de volgende vakantie naar Japan. Terwijl de tempels en heiligdommen van Kyoto in werkelijkheid juist bekend staan om hun levendige kleuren.
Ik heb tijdens de demo echter slechts ongeveer twee uur van de campagne van de nieuwe Onimusha gezien. Hoe de rest van het spel eruitziet, weet ik op dit moment simpelweg niet. Aan de prestaties zal het in ieder geval niet liggen. Want in zijn kerndiscipline, de zwaardgevechten, ziet Onimusha er visueel nu al verdomd goed uit.
Conclusie van de redactie
Met Onimusha: Way of the Sword haalt Capcom een van zijn oudste zwaarden weer uit de vitrine. En inderdaad, zelfs na 20 jaar is het nog steeds scherp. Dankzij vernieuwingen in het zielsysteem voelt Onimusha ook na al die jaren nog fris aan. De snelle gevechten zijn een lust voor het oog; de geslaagde mix van hordes zwakkere tegenstanders om af te slachten en keiharde eindbazen houdt je lang gemotiveerd en geeft me het gevoel een echte samoerai te zijn
Of het verhaal kan boeien, is echter een ander verhaal. In de demo word ik overspoeld met allerlei namen uit de Japanse geschiedenis, die mij als kenner weliswaar doen opkijken – maar de meeste spelers zullen zich waarschijnlijk niets van deze details aantrekken. Ook de techniek op de pc en de hier en daar nog wat wazige graphics roepen op dit moment nog vraagtekens op.
De nieuwe Onimusha heeft echter nu al de juiste ingrediënten voor een verdomd goede samurai-game in huis – ook omdat de onvrijwillige handschoendrager Miyamoto Musahi dankzij zijn droge humor gewoon een verdomd sympathiek personage is.
