De nieuwe actie-RPG van de makers van Pokémon overtuigt met een sterk vechtsysteem, maar lijdt naarmate het spel vordert onder extreme herhaling.
In de eerste uren voelde Beast of Reincarnation aan als een spelmatige openbaring. Ik zwierf door overwoekerde ruïnes, kreeg vanaf uitkijkpunten een overzicht van de spelwereld en sneed me met een brede grijns een weg door besmette beesten. Het vechtsysteem sprak me precies aan met zijn slimme combinatie van razendsnelle actie en tactische diepgang. Het enthousiasme was zo groot dat ik Game Freak bijna had vergeven dat ze de wereld ooit met de Pokémon-plaag hadden overspoeld.
Maar toen begon de veelbelovende basis razendsnel af te brokkelen. De game geeft op veel momenten het gevoel van een onafgewerkt grootschalig project. Alsof Game Freak een gigantische wereld had ontworpen, om vervolgens te moeten constateren dat er noch tijd, noch budget was om deze te vullen met afwisselende activiteiten, een sterk verhaal en leven.
Het resultaat is zeker geen slechte game en dat maakt het bijna nog vervelender. Want Beast of Reincarnation heeft een ijzersterke basis, een prachtige, eigen stijl en een aantal echt goede ideeën. De game mist echter merkbaar variatie in vijanden, afwisseling en vooral de bereidheid om op tijd een punt achter het verhaal te zetten. Net als een film van drie uur, waarvan het verhaal ook in een strakke 90 minuten uitstekend had gewerkt, verwart de game uiteindelijk pure omvang met echte inhoud.
Table of Contents
Een besmet Japan en een behoorlijk coole hond
Het verhaal speelt zich af in het jaar 4026. Een agressieve plaag heeft Japan verwoest, de dierenwereld laten muteren tot gevaarlijke Malefacts en hele landstreken laten overwoekeren. Slechts een handvol mensen heeft de ramp overleefd; de rest sleept zijn bestaan voort als menselijke zielen in kunstmatige robotlichamen..
Centraal in het verhaal staat Emma, die in staat is de verderfelijkheid te absorberen, planten te beheersen en haar tot ranken gemuteerde haren zowel als wapen als voor voortbeweging te gebruiken. Ze wordt vergezeld door Koo, een grote witte hond die weliswaar zelf tot de Malefacts behoort, maar toch veruit het meest sympathieke wezen in deze verwoeste wereld is.
Samen trekken Emma en Koo eropuit om de machtige Nushi te verslaan. Deze gigantische Malefacts vormen de eindbazen van de afzonderlijke zones. Het duo absorbeert hun kracht, leert daardoor nieuwe vaardigheden en maakt zich klaar voor de strijd tegen het Beest van de Reïncarnatie, dat blijkbaar wordt gezien als de bron van de verderfelijkheid. Of in ieder geval iets in die richting. Op een gegeven moment heb ik het verhaal niet meer zo aandachtig gevolgd: ik vond de dialogen en tussenfilmpjes zo saai dat mijn hand regelmatig naar mijn mobieltje gleed. Helaas kun je de filmpjes niet overslaan. Je kunt in ieder geval de vele dialogen zin voor zin doorklikken en zo de verplichte narratieve pauze iets inkorten.
Pareren voor de hond
Als Beast of Reincarnation ergens in uitblinkt, dan is het wel in het vechtsysteem. In het close combat vertrouwt Emma op een mix van lichte en zware katana-slagen, terwijl boog en kruisboog de afstand overbruggen. Daarnaast zijn er ontwijkmanoeuvres, blokkades en een essentieel pareringssysteem: perfect getimede tegenaanvallen breken niet alleen de houding van de vijand, maar vullen ook de bloempunten aan – de brandstof voor de waardevolle vaardigheden van je metgezel.
Als je het opdrachtmenu van Koo opent, schakelt het spel over naar slow motion en kun je rustig de juiste vaardigheid kiezen. Koo houdt vijanden met magische wortels op hun plaats, drijft ze terug, legt ze vervelende statuseffecten op of vult Emma’s levensbalk. Hierdoor ontstaat een heerlijk dynamisch ritme: je vecht in realtime en genereert door uiterst nauwkeurige parades middelen, terwijl je de actie even stilzet voor een kort tactisch moment om je volgende zet te plannen.
Overigens: zelfs op de normale moeilijkheidsgraad zijn de parry-vensters relatief ruim – wie twee linkerhanden heeft, hoeft dus niet meteen uit te wijken naar het gemakkelijkste niveau. Beast of Reincarnation ontleent weliswaar elementen zoals kampvuren en uitdagende vijanden aan het Soulslike-genre – sommige gebieden roepen bij het verkennen zelfs een beetje Elden Ring-sfeer op –, maar bestraft nederlagen aanzienlijk minder streng. Bij overlijden verlies je noch uitrusting, noch ervaring, en ook de opslagpunten zijn redelijk geplaatst.
Dankzij uitgebreide talentbomen zijn uiterst veelzijdige builds mogelijk. Richt Emma in op close combat, afstandswapens of plantenmagie en gebruik Koo naar keuze als genezer of aanvaller. Aan mogelijkheden ontbreekt het Beast of Reincarnation dus niet. Het spel stelt je daardoor echter veel te zelden voor nieuwe uitdagingen. Het te geringe aantal soorten tegenstanders is slechts één probleem – het feit dat veel daarvan altijd volgens hetzelfde patroon kunnen worden verslagen, drukt het speelplezier nog verder.
Een lege wereld
Beast of Reincarnation heeft geen samenhangende open wereld. In plaats daarvan reis je door verschillende uitgestrekte gebieden die je vrij kunt verkennen. Vooral in de eerste hoofdstukken werkt dit concept uitstekend.
Maar hoe subliem het gevoel ook is om een hoog uitkijkpunt te beklimmen en veelbelovende plekken in de verte te ontwaren – de schijn bedriegt. Overwoekerde ruïnes, vervallen fabrieksterreinen, bossen en woestenijen vormen weliswaar fotogenieke decors, maar verliezen van dichtbij snel hun aantrekkingskracht. Als je bijvoorbeeld een gigantisch grottenstelsel met meerdere verdiepingen verkent, om daar vervolgens opnieuw tegen dezelfde hergebruikte soorten vijanden te vechten en als beloning een kist zonder enige waarde te bemachtigen, stort de illusie volledig in. Je kunt je niet aan de indruk onttrekken dat de makers op het laatste moment de adem tekort kwamen om de grandioze spelwereld te vullen met boeiende inhoud.
Daar staat tegenover dat Emma’s vaardigheden het voortbewegen aangenaam vlot maken. Haar haren werken als klimplanten: ze vormen bruggen over afgronden, katapulteren haar de hoogte in of maken aanvallen van bovenaf mogelijk. Bovendien kun je Emma’s haardos als een grijphaak gebruiken om jezelf naar ankerpunten te trekken en zo moeiteloos grotere afstanden en hoogteverschillen te overbruggen. Dat is echt cool, maar werkt niet altijd even nauwkeurig.
Hoe aantrekkelijk het verkennen in eerste instantie ook is, deze wereld komt niet organisch over. Het doet eerder denken aan een kunstmatige leefomgeving waarin iemand een paar wezens heeft losgelaten en vervolgens buit heeft verspreid. Vijanden en de omgeving vertellen zelden een gezamenlijk verhaal. Bovendien spoort Koo vijanden, buit en interessante plekken automatisch op, waardoor er tijdens het verkennen nauwelijks ruimte overblijft voor verrassingen of echt ontdekkingsplezier.
Beast of Herhaling
Na een paar uur wordt duidelijk hoe weinig de basisafloop verandert. Je betreedt een gebied, volgt de sporen van een Nushi, schakelt gewone tegenstanders uit, verzamelt materialen en neemt het uiteindelijk op tegen het grote wezen. Daarna begint het volgende hoofdstuk met een vrijwel identiek stramien.
Een spel dat zo sterk op gevechten is gericht, heeft een gevarieerde reeks tegenstanders nodig die de systemen ervan regelmatig op de proef stellen. Juist dat ontbreekt. In Beast of Reincarnation moet je steeds weer dezelfde dieren, machines en mensachtige tegenstanders verslaan. Latere varianten zijn taaier of richten meer schade aan, maar vereisen zelden een andere tactiek.
Ook de Nushi verliezen na verloop van tijd hun angstaanjagende karakter, omdat Beast of Reincarnation ze steeds weer uit de kast haalt. Een rematch kan aantrekkelijk zijn als de omstandigheden en tactiek fundamenteel veranderen. Hier worden de bekende monsters echter meestal slechts licht aangepast en opnieuw op de spelers losgelaten.
Beast of Reincarnation overspoelt je met wapens, materialen, amuletten, geeststenen, ingrediënten en onderzoeksopdrachten. Veel daarvan speelt nauwelijks een rol in de gameplay, wat onvermijdelijk de vraag oproept waarom het spel wordt overladen met dergelijke onbelangrijke zaken, terwijl er op fundamentele elementen wordt bezuinigd. Koken, groenten verbouwen en eieren uitbroeden zijn leuke toevoegingen, maar maken het spel alleen breder, niet dieper.
Als Beast of Reincarnation tot twaalf uur was ingekort, zou het waarschijnlijk een aanzienlijk beter spel zijn geweest. De sterkste gebieden, baasgevechten en vaardigheden zouden niets van hun charme hebben verloren, terwijl tegenstanders en verloop zich niet tot vervelens toe zouden hebben herhaald. In plaats daarvan veranderde mijn aanvankelijke enthousiasme in de loop van zo’n 25 uur eerst in routine en uiteindelijk in uitputting.
Beast of Reincarnation: conclusie van de review
Tijdens de gevechten moest ik soms aan Sekiro denken, soms aan Final Fantasy 7 Remake. De spelwereld en sfeer deden me daarentegen hier en daar denken aan NieR: Automata en Horizon: Zero Dawn. Vooral de samenwerking tussen Emma en Koo is sterk: de twee vullen elkaar uitstekend aan, en de indrukwekkende gevechten zijn voor mij de reden waarom ik uiteindelijk drie in plaats van twee sterren toeken. Ook de setting en de artstyle spraken me aan. Alleen is het avontuur, gezien wat het op gameplay-gebied te bieden heeft, simpelweg te lang.
