Horrorgames verkennen allerlei subgenres, van gore en body horror tot apocalyptische woestenijen en kosmische terreur, en Dreadline Express bevindt zich op een merkwaardige grens tussen doemscenario’s over het einde van de wereld en existentialisme over de zin van het leven. Dreadline Express is op 16 oktober exclusief voor pc via Steam gelanceerd, en de zogenaamde „metroidbrainia“ heeft op Steam al een positieve beoordeling van 98% behaald. Het publiek prijst de titel als een perfect voorbeeld van hoe „minder is meer“ opvalt in een industrie waar overvloed en overdaad zo vaak de boodschappen verstikken die verborgen liggen in subtiele verhaallijnen.
Terwijl de AAA-gamemarkt grotendeels wordt gedomineerd door gevestigde franchises en gepolijste graphics, beleeft de indie-horrorwereld een opvallende opleving van games met old-school graphics en eenvoudige gameplay die dienen om tot nadenken stemmende verhalen te introduceren. Vaak wordt het gebrek aan hyperrealisme ingeruild voor een focus op surrealisme, en Dreadline Express lijkt weer zo’n indiegame te zijn die net zozeer gericht is op het stellen van vragen als op het geven van antwoorden.
Dreadline Express introduceert deckbuilding in psychologische horror
In een interview met Deadline noemde ontwikkelaar David Konecny horrorgames als SOMA en films van Ari Aster, zoals Midsommar, als inspiratiebronnen voor zijn aanpak bij het maken van Dreadline Express. De Tsjechische ontwikkelaar beleefde een „crisis“ toen hij verschillende projecten uitprobeerde die nooit volledig tot wasdom kwamen, en besloot uiteindelijk om diverse elementen te combineren tot één unieke ervaring met Dreadline Express. Konecny putte uit zijn liefde voor treinen en Lovecraft, terwijl hij ook elementen uit zijn eigen jeugd bij zijn overgrootmoeder verwerkte, en besloot een game te maken waarin spelers zelf kunnen bepalen welke richting het verhaal opgaat. Het resulterende project, dat ook gameplay met het verzamelen van kaarten en het samenstellen van kaartspellen bevat, biedt een unieke gameplay-loop die spelers uitnodigt om het sombere verhaal van Dreadline Express op nieuwe manieren te ontrafelen.
Spelers zullen in Dreadline Express verschillende observaties moeten doen en met bepaalde objecten moeten interageren om kaarten te verkrijgen die ze vervolgens kunnen gebruiken om met medepassagiers in de trein te praten en de achtergronden en denkwijzen te leren kennen van iedereen aan boord van de ‘laatste nog bestaande menselijke trein’. Dit geeft spelers volledige controle over het verhaal: ze kunnen kiezen tussen positieve of negatieve gesprekken om vrienden of vijanden te maken, terwijl ze tegelijkertijd proberen een groter mysterie op te lossen dat de trein en zijn passagiers in melancholie heeft gehuld. Met een verhaal dat doet denken aan SOMA en gameplay die lijkt op Inscryption, is het misschien niet verrassend dat Dreadline Express al vroeg een snaar heeft geraakt bij fans van psychologische horror.
Ondanks de bezorgdheid dat de indie-horrormarkt oververzadigd raakt met projecten die dezelfde formule proberen te volgen als iconische horrorgames uit de jaren 90, onderscheiden veel van deze nieuwere titels zich van elkaar en van hun voorgangers door innovatieve gameplay-wendingen en gedurfde verhaallijnen. Dreadline Express doet dit met zijn kaartinteracties en verkenning van kleine ruimtes, en het ongebruikelijke uitgangspunt is wellicht de moeite waard om eens te bekijken. Of het hetzelfde mainstreamsucces zal bereiken als SOMA of Mouthwashing valt nog te bezien, maar populariteit is niet per se het allerbelangrijkste in gaming, zeker niet binnen de indie-horror.
