„Przebudzenie Delty” można z pewnością uznać za najobszerniejsze DLC, jakie kiedykolwiek powstało dla serii Anno. Przeszukaliśmy Dolinę Faraonów i znaleźliśmy tam nie tylko złoto.
Minął już prawie rok, odkąd testowałem dla was Anno 117: Pax Romana. Wtedy byłem przekonany, że może to być jedna z najlepszych gier z serii Anno. Nie była jednak jeszcze na tyle dobra, by wyprzedzić Anno 1800. Co nie było zaskoczeniem. Anno 1800 to jedna z najlepszych gier budowlanych wszech czasów, która przez lata stawała się coraz większa i lepsza.
To, że Anno 1800 jest obecnie znowu częściej grane niż Anno 117 (przynajmniej według Steam), może więc wynikać również z tego, że gracze są przywiązani do tego gigantycznego arcydzieła, w którym dzięki licznym, świetnym rozszerzeniom nawet siedem lat po premierze wciąż jest coś do zrobienia. W międzyczasie Anno 117 nieco nadrobiło zaległości. Zbliżamy się do końca pierwszego roku zawartości i możemy spojrzeć wstecz na dwa duże dodatki.
Teraz „Przebudzenie Delty” ma uwieńczyć ten pierwszy rok dodatkiem „Korona Faraonów” i wprowadza zupełnie nowy obszar. Taki, na który niektórzy fani starożytnego Rzymu czekają już od premiery. Mowa oczywiście o Egipcie! Lub, jak nazywa się go w Anno 117: Aegyptus.
Jedna z najważniejszych prowincji Imperium Rzymskiego, kraj o bogatej historii i spichlerz ówczesnego świata. Egipt jest ogromny. Egipt jest wyjątkowy – i to samo można powiedzieć o trzecim dużym DLC do gry Anno 117. Pozostaje tylko pytanie, czy Anno 117 już teraz wykazuje pierwsze oznaki, że dzięki własnym DLC może w końcu zepchnąć Anno 1800 ze szczytu piramidy serii Anno, by rozkoszować się blaskiem własnego sukcesu.
Tak piękny i wielki jak Nil
(Aegyptus wygląda przepięknie i emanuje całym bogactwem romantyzmu starożytnego Egiptu.)
Możecie albo od razu rozpocząć zupełnie nową grę w Aegyptusie, albo później rozszerzyć swoje terytorium z Latium lub Albionu. Warto to zrobić choćby po to, by choć raz na własne oczy zobaczyć krainę piramid. Nic dziwnego, że twórcom z Ubisoft Mainz po raz kolejny udało się stworzyć graficzne arcydzieło.
Anno 117 już samo w sobie wygląda oczywiście znakomicie – pomijając nieco rozmyte modele postaci. Jednak dzięki Aegyptusowi udało im się stworzyć kolejną prawdziwą ucztę dla oczu. Piramidy na horyzoncie, Nil rozlewający się na liczne odnogi i przecinający krajobraz, zielone brzegi, rozległe piaszczyste pustynie pod palącym słońcem. Do tego dochodzą oczywiście później wspaniałe budowle i tętniące życiem egipskie miasta. Cudownie! Tutaj każdy zrzut ekranu przypomina motyw z pocztówki.
Szczególne wrażenie zrobiło na mnie jednak to, że Aegyptus jest zbudowany zupełnie inaczej niż wszystkie inne regiony z serii Anno.Kraj ten leży w całości w delcie Nilu i dlatego nie składa się z archipelagu wysp otoczonych dużą ilością słonej wody. Zamiast tego osiedlacie się tutaj na wyspach rzecznych, a nawet na lądzie stałym na obrzeżach.„Wyspy” to tutaj płaskie obszary otoczone strzelistymi masywami górskimi. Najlepiej rzućcie okiem na mapę, aby uzyskać ogólne wyobrażenie:
(Jasne obszary to „wyspy” Aegyptus. Ciemne regiony nie nadają się pod zabudowę i zazwyczaj są to góry.)
To, że Aegyptus wydaje się tak górzysty, jest co prawda kompletną bzdurą w porównaniu z prawdziwą deltą Nilu, ale seria Anno i tak zawsze była dość pseudohistoryczna. Nie przeszkadzało mi to jednak szczególnie. Wręcz przeciwnie! Aegyptus to region o niesamowitej atmosferze, ze świetną muzyką, wspaniałymi widokami miast i imponującą przyrodą.
Ta zmiana geograficzna ma jednak też jedną małą wadę. W przeciwieństwie do Albionu czy Latium, Aegyptus wygląda bowiem dokładnie tak samo w każdej rozgrywce. Ręcznie tworzone wyspy nie są rozmieszczane i układane losowo. Oczywiście ogranicza to różnorodność, ale większość graczy w Anno i tak gra tę samą rozgrywkę od początku do końca.
