Het Ontwaken van de Delta kan zeker worden beschouwd als de grootste DLC die er ooit voor een Anno-game is verschenen. We hebben ons een weg gebaand door de Vallei van de Farao’s en daarbij niet alleen goud gevonden.
Het is bijna een jaar geleden dat ik Anno 117: Pax Romana voor jullie heb getest. Destijds was ik ervan overtuigd dat het een van de beste Anno-games zou kunnen worden. Het was nog niet zo ver dat het Anno 1800 van de troon kon stoten. Wat niet verwonderlijk was. Anno 1800 is een van de beste bouwspellen aller tijden en is in de loop der jaren steeds groter en beter geworden.
Dat Anno 1800 inmiddels weer vaker wordt gespeeld dan Anno 117 (althans volgens Steam), kan dus ook komen doordat mensen hier verslingerd zijn aan een gigantisch meesterwerk, waarin er dankzij talrijke coole uitbreidingen zelfs zeven jaar na de release nog steeds iets te doen is. Inmiddels heeft Anno 117 echter wat terrein goedgemaakt. We bevinden ons in de laatste fase van het eerste inhoudsjaar en kijken terug op twee grote uitbreidingen.
Nu moet „Erwachen des Deltas“ dit eerste jaar met „Die Krone der Pharaonen“ bekronen en brengt het een compleet nieuw gebied. Een gebied waar sommige fans van de Romeinse oudheid al sinds de release naar uitkijken. We hebben het natuurlijk over Egypte! Of zoals het in Anno 117 wordt genoemd: Aegyptus.
Een van de belangrijkste provincies van het Romeinse Rijk, een land met een rijke geschiedenis en de graanschuur van de toenmalige wereld. Egypte is groot. Egypte is bijzonder – en dat geldt ook voor de derde grote DLC van 117. De vraag is alleen of Anno 117 nu al de eerste tekenen vertoont dat het met zijn eigen DLC’s Anno 1800 misschien toch nog eens van de top van de Anno-piramide kan stoten, om vervolgens te genieten van de glorie van zijn eigen succes.
Zo mooi en groot als de Nijl
(Aegyptus ziet er prachtig uit en straalt het hele spectrum van de romantiek van het oude Egypte uit.)
Je kunt ofwel direct een compleet nieuw spel in Aegyptus beginnen, of later vanuit Latium of Albion daarheen uitbreiden. Dat is alleen al de moeite waard om het land van de piramides eens met eigen ogen te zien. Het is namelijk geen verrassing dat de ontwikkelaars bij Ubisoft Mainz er opnieuw in geslaagd zijn een grafisch wonderwerk te creëren.
Anno 117 ziet er natuurlijk op zich al fantastisch uit – afgezien van de personagemodellen die altijd een beetje wazig overkomen. Maar met Aegyptus is het hen opnieuw gelukt om een bijzondere lust voor het oog te creëren. De piramides aan de horizon, de Nijl die zich in vele zijarmen uitstort en zich een weg baant door het landschap, de groene oevers, de uitgestrekte zandwoestijnen onder de brandende zon. Daar komen later natuurlijk nog prachtige gebouwen en het bruisende leven in de Egyptische steden bij. Prachtig! Hier lijkt elke screenshot op een ansichtkaartmotief.
Wat echter vooral indruk op me maakte, is dat Aegyptus heel anders is opgebouwd dan alle andere Anno-regio’s.Het land ligt volledig in de Nijldelta en bestaat daarom niet uit een eilandatol met veel zout water ertussen. In plaats daarvan koloniseren jullie hier riviereilanden en zelfs het vasteland aan de randen.De »eilanden« zijn hier vlakke gebieden, omringd door hoog oprijzende bergmassieven. Je kunt het beste even naar de kaart kijken om een indruk te krijgen:
(De lichte gebieden zijn de „eilanden“ van Aegyptus. De donkere gebieden zijn onbebouwbaar en bestaan meestal uit bergen.)
Dat Aegyptus er zo bergachtig uitziet, is weliswaar volslagen onzin als je het vergelijkt met de echte Nijldelta, maar Anno was sowieso altijd al behoorlijk pseudo-historisch. Ik vond dat allemaal niet bijzonder storend. Integendeel! Aegyptus is een enorm sfeervolle regio, met geweldige muziek, prachtige stadsgezichten en indrukwekkende natuur.
Deze geografische vernieuwing brengt echter ook een klein nadeel met zich mee. Want in tegenstelling tot Albion of Latium ziet Aegyptus er in elke spelronde precies hetzelfde uit. De handgemaakte eilanden worden niet willekeurig verdeeld en gerangschikt. Dat gaat natuurlijk ten koste van de afwisseling, maar de meeste Anno-spelers spelen sowieso steeds dezelfde spelronde. De verdeling van de grondstoffen blijft daarentegen willekeurig. In elk spel vind je op de Nijleilanden andere natuurlijke afzettingen en vruchtbaarheden.
Daaronder vallen veel vruchtbaarheden voor grondstoffen die al in bekende regio’s voorkomen. Zoals druiven, vlas, graniet, lavendel, gerst en zelfs goud. Wie dus de bijbehorende productieketens uit Albion en Latium wil weren, krijgt nu de kans daarvoor!
De levensader van Egypte
Maar nog meer dan het vasteland en de eilanden wordt Aegyptus gekenmerkt door de gelijknamige delta! De Nijl zelf is in mijn ogen een van de grootste en beste vernieuwingen die de DLC te bieden heeft. De Nijl verschilt namelijk merkbaar van de oceaan. Ten eerste is er natuurlijk de stroomrichting.
(De Egyptische rivierzeilers (boven en onder) zijn merkbaar sneller op de Nijl dan de Romeinse schepen (midden op de afbeelding).
Goederen worden stroomafwaarts richting de zee sneller vervoerd dan wanneer jullie schepen tegen de stroming in moeten varen. Het is dus altijd makkelijker om eilanden bij de riviermonding in het noorden van de kaart te bevoorraden dan andersom. Hoewel ook dat geen onoplosbaar probleem is. Elk schip vaart op zo’n handelsroute immers één keer stroomopwaarts en één keer stroomafwaarts.
Belangrijker is het om de rivier met geschikte schepen te bevaren. Jullie Romeinse triremen uit het hoofdspel kunnen niet goed overweg met de ondiepe rivierbedding en de stroming, en worden daardoor enorm afgeremd. Wie zijn steden in Aegyptus via zeehandel met elkaar wil verbinden, moet daarvoor in ieder geval gebruikmaken van de nieuwe Egyptische Nijlgaleren. Er zijn er drie: een grote en een kleine handelsboot en een militair schip met boogschutters. In tegenstelling tot de Romeinse schepen kun je de rivierzeilers echter niet modulair aanpassen.
Met deze boten bevaar je de Nijl veel, veel efficiënter dan met de grote Romeinse schepen. En dat is in het spel duidelijk merkbaar. Je moet in ieder geval minstens één nederzetting aan de bovenloop van de Nijl veiligstellen en deze als overslagplaats gebruiken, mocht je goederen vanuit Albion of Latium naar Aegyptus verschepen of omgekeerd
