Galactic Racer brengt na 24 jaar een legendarisch concept terug: Star Wars als racegame! Maar tijdens de test raakt de bolide al vrij snel zonder onderdelen.
„Geen podracers, geen aankoop“, luidde de populairste reactie onder mijn laatste video over Star Wars: Galactic Racer op YouTube. Meer dan 230 duimpjes omhoog – en tientallen andere gebruikers zijn het daarmee eens; veel mensen verlangen zo graag naar een revival van de legendarische Episode 1 Racer uit 1999. Maar Galactic Racer slaat nu eenmaal een andere weg in: de beroemde podraces spelen slechts een kleine rol; in plaats daarvan raas je met speederbikes, glijders en zogenaamde skim-speeders over de galactische pistes.
Voor de test ben ik de carrièreladder opgeracet, heb ik tegenstanders tegen de vangrail gedrukt, ben ik door lava, sneeuw, verzengende hitte en zuurbekkens gescheurd – en moet ik helaas, helaas vaststellen: Galactic Racer heeft aanzienlijk grotere problemen dan het ontbreken van podraces.
Table of Contents
Soms zou minder meer zijn
Galactic Racer gaat qua verhaal net dat stapje verder en biedt je een heuse campagne met tussenfilmpjes en dialogen, waarbij je op talloze planeten kleine hub-gebieden kunt verkennen. Kort na Episode 6 is het kwaadaardige Imperium ten val gebracht, kan de racesport eindelijk weer floreren, roept ondernemer Darius Pax de Galactische Liga uit en maak je als coureur Shade naam. In je hart borrelt nog een extra motivatie, want Shade heeft een heel persoonlijke rekening te vereffenen met de arrogante racekampioen Kestar Bool.
Ik schrijf „een stapje verder“, alsof dat automatisch iets goeds is … maar dat is het hier niet. Galactic Racer had zichzelf een groot plezier gedaan door me, net als Episode 1 Racer, gewoon tien coole personages te geven, compleet met een sfeervolle arcademodus en daar weg te laten gaan. Soms is minder meer.
In plaats daarvan is er een campagne die zo slecht geschreven is dat sommige dialogen bijna thuishoren in een dadaïstische tentoonstelling. Deze heb ik zelfs na drie keer luisteren inhoudelijk niet begrepen, daarom hier het volledige citaat met alle context die het spel je geeft:
Soren Zaks: Ben je gek? Dat kun je niet zomaar tegen een groentje zeggen!
Lyren Shok: Je bent nu een grote piloot. Je gaat binnenkort voor opschudding zorgen! Wacht even, hoe oud was Goli ook alweer? Dat is zo moeilijk te zeggen met dat hele … gezicht.
Soren Zaks: Lyren, je bent echt ongelooflijk.
Lyren Shok: Waar gaat dit over? Niemand anders geeft iets om die groentje. Ik probeer alleen maar te helpen!
Soren Zaks: Wat dacht je hiervan: Goli wil graag meer leren over de racesport. Blijf daar bij. Laat … biologie en romantiek maar aan iemand anders over.
Maar ook los van de afschuwelijke dialoogregie klopt het verhaal van begin tot eind niet. Shade wordt gerekruteerd door de leider van de Galactische Liga om zijn rivaal Kestar Bool uit te schakelen, omdat diens succes op de een of andere manier de Galactische Liga als geheel bedreigt, maar de leider van de Liga kan Bool niet zelf diskwalificeren, omdat … ach, geen idee. Laten we het over de gameplay hebben.
Een roguelite als racegame?
De kern van Galactic Racer wordt gevormd door de roguelite-campagne. Shade krijgt een toegangstoken en rijdt daarmee zoveel mogelijk races zo succesvol mogelijk om uiteindelijk Kestar Bool in de grote finale te verslaan. Nou ja, je verslaat Kestar Bool eigenlijk al eerder in bijna elke race, omdat hij overal meedoet, maar om de een of andere reden telt alleen die laatste grote race. En zelfs die telt niet echt, maar ik wil niets verklappen.
Alle overwinningen daarvoor leveren jullie echter wel geld en upgrades op om het bochtgedrag, de ramspoor, de boosts, de verdedigingswaarde en andere kleine details van jullie voertuig te verbeteren. Sommige perk-kaarten veranderen ook de eigenschappen van jullie bolides; zo krijg je bijvoorbeeld dubbele schade als je je motor daarvoor tot in het rode gebied laat opwarmen.
Als je bolide te vaak tegen de muur botst, is het echter Game Over en begin je helemaal opnieuw. De verdiende valuta en ervaring investeer je dan in permanente upgrades, die je kansen bij de volgende start van het spel iets vergroten. Bovendien wisselt de volgorde van de locaties, waardoor elke run enigszins verschilt van de vorige.
Tot zover, zo motiverend: de klassieke roguelite-stimulans à la „Kom op, deze keer gaat het beter“ is moeilijk te weerstaan. Maar de ontwikkelaars verdoezelen hier een probleem dat veel dieper ligt en de ervaring uiteindelijk de das omdoet: Galactic Racer is simpelweg geen bijzonder spannend spel.
Het Potemkin-dorp
En je leest het goed: bijna elk van de in totaal zeven planeten biedt wel een of andere gameplay-gimmick. Op Ando Prime bevriest bijvoorbeeld mijn carrosserie als ik niet doelbewust door hitteovens rijd. Daar staat tegenover dat ik in de kou bijna oneindig vaak afterburner-boosts kan activeren, omdat niets oververhit raakt. Op Jakku herhaalt het spel zich omgekeerd, ditmaal met oververhitting en schaduwrijke grotten. Op Sentinel neem ik dan weer een schildgenerator mee om ongedeerd door zuurrivieren af te snijden.
Maar na een paar races brokkelt de façade van het Potemkin-dorp af. Ik moet bijvoorbeeld elke locatie meerdere keren doorrijden voordat ik naar de volgende planeet ga – en hier wordt al snel duidelijk dat de werelden maar één gimmick hebben. Na vier races op Sentinel ben ik de zuurplassen beu, temeer omdat de circuits zelf altijd een zeer vergelijkbare opeenvolging van open buitengebieden en bochtige grot- of kloofsystemen bieden.
Hier bood Episode 1 Racer 27 jaar geleden meer afwisseling. Ik herinner me de duizelingwekkende hoogten van het Tibanna-tankstation op Ord Ibanna, waar zelfs een slechte bocht me al in de kilometersdiepe afgrond slingert. Of de haarspeldbochten aan de kusten van Baroonda, waar ik mijn pijlsnelle podracer plotseling door het ene na het andere naaldoog moet manoeuvreren.
Maar goed: het zoeken naar slimme kortere routes is in Galactic Racer nog net zo leuk als toen. Jammer alleen dat je met in totaal drie voertuigen ook in je wagenpark nauwelijks afwisseling vindt. Ja, de Speeder Bike rijdt merkbaar anders dan een forse Landspeeder, maar de derde voertuigklasse – de Skim Speeder – lijkt daar weer te veel op. Landspeeders kunnen driften, Skim Speeders gaan rechtop staan; dat maakt in het eigenlijke rijgedrag geen groot verschil.
Het grootste probleem van Galactic Racer ben je echter niet zelf, maar je tegenstanders.
Het grootste probleem van Galactic Racer
Galactic Racer heeft een elastiek-AI uit de hel. Of anders gezegd: de races volgen geen enkele begrijpelijke regel of natuurwet. Op een bepaald moment razen je tegenstanders mijlenver langs je heen, om vervolgens op een hindernisvrij recht stuk plotseling af te remmen. Omgekeerd laat ik een hele ronde lang het hele veld achter me, voordat ik dan plotseling door drie bolides met belachelijk hoge snelheid in het stof word achtergelaten.
Dat neemt elk gevoel van snelheid weg, omdat de verhouding tussen mij en de tegenstanders binnen een wedstrijd voortdurend verandert, zonder dat ik begrijp waarom. En dat zet zich ook tussen de races voort: in het ene evenement ben ik na 100 meter de ongeslagen nummer één, in het volgende zie ik niet eens meer de uitlaat van de anderen.
Hier wordt het roguelite-systeem een enorm probleem: ik kies mijn auto uitsluitend aan het begin van een run. Voor een race krijg ik ook geen enkele informatie over het parcours of de afstelling van mijn tegenstanders. En zelfs als dat wel zo was: met de upgradepunten kun je toch vooral onbelangrijke zaken verbeteren, zoals de grootte van mijn accu, maar essentiële waarden zoals acceleratie of topsnelheid blijven onaangetast. Die laatste neemt op zijn beurt alleen passief toe door het totaal van alle geïnvesteerde vaardigheidspunten. Terwijl het juist in een mechanica-universum als Star Wars toch zo gaaf zou zijn om gewoon in de werkplaats aan mijn prestaties te sleutelen.
Om een lang verhaal kort te maken: of ik in Galactic Racer win, ligt vooral in de latere fase van het spel nauwelijks nog in mijn macht, maar hangt af van gunstige perk-kaarten en level-ups. In mijn allereerste run haal ik bijvoorbeeld vrij moeiteloos de allerlaatste race … maar dan haalt de concurrentie me in de finale kansloos in. Ik zie niet eens het achterlicht, omdat het spel me wil dwingen om over meerdere runs heen vaardigheidspunten te verzamelen, zodat mijn racer sneller wordt.
Kladderadatsch
De fundamentele gameplay-loop van Galactic Racer klopt dus niet – en ik vermoed dat de ontwikkelaars dat al vroeg in de ontwikkeling hebben opgemerkt. Want er is, naast alles wat tot nu toe is genoemd, zoveel rommel omheen geplakt die deze wankele kern verder verhult. Ik ga nu niet alles in detail opsommen, alleen een paar hoogtepunten: je schrijft je in bij sponsors en verhoogt daar je reputatie met uitdagingen, je verbetert tussen de runs door ook je racerprofiel, je verbetert bepaalde strategieën, level na level na level.
Naast de normale races vind je ook eliminatiewedstrijden, waarin de laatstgeplaatste deelnemers beetje bij beetje uit de race worden geëlimineerd. En naast de roguelite-campagne vind je allerlei uitdagingen, tijdritten en dergelijke.
Daarnaast zijn er podraces, althans een beetje. Zowel binnen de campagne via de speelbare herinneringen van Sebulba, als daarbuiten via uitdagingsparcoursen, kruip je in de cockpit van de beroemde monstermachines. Absoluut een coole toevoeging, maar aangezien we het hier over vrij onbelangrijke zijmissies hebben, missen die paar podraces natuurlijk de verfijning van Episode 1 Racer of Racer Revenge. Toch is het cool dat de klassiekers überhaupt in het spel zijn terechtgekomen.
Dus: Galactic Racer. Ik weet dat ik erg negatief klink, omdat het spel helaas op heel veel punten een pitstop nodig heeft. Maar al met al kun je er toch plezier aan beleven – een paar luchtige rondjes na het werk zijn altijd leuk, als je gewoon op zoek bent naar een beetje Star Wars-sfeer en het idee van razendsnelle races leuk vindt. Misschien ontstaat er op middellange termijn ook een coole kleine community in de multiplayer.
Maar helaas verandert dat niets aan de ontnuchterende conclusie: zelfs 27 jaar later blijft Episode 1 Racer het betere Star Wars-racegame.
Conclusie van de redactie
Ik wil deze recensie eigenlijk niet schrijven. Want eigenlijk ben ik dol op het idee en de moed achter Star Wars: Galactic Racer. Na al die jaren eindelijk weer eens een Star Wars-racegame ontwikkelen, de glorietijd van Episode 1 Racer nieuw leven inblazen – de fan in mij hoopt zo ontzettend dat dit project slaagt.
Maar de gamejournalist moet vaststellen: de ontwikkelaars zijn tijdens de ontwikkeling ergens de weg kwijtgeraakt – en in plaats van die verwarring op te ruimen, hebben ze er dingen omheen gebouwd in de hoop dat het eindresultaat dan toch op de een of andere manier standhoudt. Maar dat is alleen zo in de eerste paar uur.
Want in het begin is Galactic Racer echt leuk. De races zien er spectaculair uit, het knettert, knalt en bruist, de planeten zijn prachtig in beeld gebracht, en het experimenteren met boosts, ionenimpulsen en dergelijke zorgt tijdens de eerste run nog voor flink wat plezier. Maar beetje bij beetje bladdert de verf af.
Dan onthult Galactic Racer zijn oneerlijke AI, die volkomen willekeurig schommelt tussen de snelheid van het geluid en slakkengang. Als je niet voortdurend tegen muren botst, verwordt het spel uiteindelijk tot een cijfercheck: heb je genoeg vaardigheidspunten geïnvesteerd om je maximale snelheid passief te verhogen, en heb je bovendien geluk met de upgrades die je trekt, dan win je. Anders verlies je, volgende run.
De hele opsmuk van sponsors, procedureel gesorteerde evenementen, perk-kaarten, podracing-zijmissies en dergelijke houdt je een tijdje voor de gek … maar niet lang. Galactic Racer raakt ontzettend snel uitgeput. En dat zou bij een titel voor de volle prijs dubbel en dwars niet het geval mogen zijn.
