Tomb Raider: Legacy of Atlantis is weliswaar een remake van het allereerste deel uit de serie, maar onze gameplay-conclusie luidt: het wijst vooral naar de toekomst.
Nou, laat iemand daar maar eens over klagen. Nadat nieuwe Lara Croft-games jarenlang zeldzamer waren dan redelijke huurprijzen in Duitse grote steden, krijgen we nu niet alleen één nieuwe Tomb Raider, maar meteen twee! Met Tomb Raider: Catalyst komt er een gigantisch vervolg dat enerzijds de recentste reboot-trilogie, maar ook de drie Legend-games daarvoor op de een of andere manier coherent wil voortzetten.
En dan is er nog Tomb Raider: Legacy of Atlantis. Deze Tomb Raider uit 2027 wordt ontwikkeld door Crystal Dynamics en Flying Wild Hog (Evil West, Shadow Warrior) en heeft een nobele missie: Het oorspronkelijke verhaal van Lara Croft, oftewel het allereerste deel van de serie, opnieuw uitbrengen voor alle jonge mensen voor wie 1996 nog prehistorischer klinkt dan een bioscoopbezoek zonder voortdurend op je mobiel te kijken.
Er is alleen één probleem.
Lara Croft is in de loop der jaren veranderd. In de laatste delen van de serie klonken haar dialogen soms als een Tumblr-account, terwijl de oude Lara van toen qua coolheid elk ijsblokje de show steelt. Moet de heldin in Legacy of Atlantis dus haar veren laten vallen om bij de nieuwe stijl van het reboot-tijdperk te passen?
Na het spelen van Tomb Raider: Legacy of Atlantis op het Summer Game Fest 2026 kan ik met alle overtuiging alvast vaststellen: nee./p>
Table of Contents
Een remake van een ander soort
De meer ervaren spitsmuizen onder jullie zullen het inmiddels al doorhebben: was er niet al eens een remake van de eerste Tomb Raider? Klopt, maar Legacy of Atlantis slaat een heel andere richting in dan Tomb Raider: Anniversary uit 2007.
Verwacht hier geen remake in de zin van een getrouwe heruitgave zoals bijvoorbeeld bij Metal Gear Solid Delta of het aankomende Assassin’s Creed: Black Flag Resynced. Legacy of Atlantis is gebaseerd op de originele Tomb Raider uit 1996, maar beschouwt het origineel eerder als een kleurenpalet om daarmee een compleet nieuw kunstwerk te creëren.
Dat heb ik tijdens mijn proefsessie van een half uur al kunnen ervaren in het Peru-level.
De uitgangssituatie van Legacy of Atlantis blijft kenners van het origineel zeer vertrouwd: de doorgewinterde archeologe Lara Croft wordt gerekruteerd door bedrijfsleidster Jacqueline Natla om overblijfselen van het legendarische Atlantis te bergen. Een daarvan zou zich verbergen in de Inca-ruïnes van Vilcabamba in de Andes, dus begint het spel prompt in Peru.
Gedurende de hele demo straalt Lara de charme uit van het klassieke Tomb Raider-tijdperk: ze laat sarcastische opmerkingen vallen, prachtig Brits ingesproken door Alix Wilton Regan, laat zich door niemand iets zeggen, maar komt nooit gek of juist te ongeïnteresseerd over. In de demo hebben de ontwikkelaars in ieder geval de perfecte balans gevonden.
»Een van de mooiste games die ik ooit heb gezien«
Het nieuwe Peru-level deelt een paar algemene ideeën met het origineel: Lara moet interactie aangaan met oude zuilen en watersystemen om paden te openen, en aan het einde wacht een T-Rex. Het »hoe« voelt echter compleet vernieuwend aan.
Waar levels in Tomb Raider 1 (en ook Anniversary) nog aanvoelden als gymzalen met een Peru-, Griekenland- of Egypte-thema, waarin kisten, richels en ruimtes niet echt natuurlijk overkwamen, wacht mij in Legacy of Atlantis een adembenemend landschap waarin alles er uniek uitziet.
Ik durf zelfs te beweren: Legacy of Atlantis is een van de mooiste games die ik ooit heb gezien. Natuurlijk kon de voorganger Shadow of the Tomb Raider hier al behoorlijk pronken met zijn grafische spierballen, maar Atlantis haalt uit de Unreal Engine 5 een weelderigheid die zijn gelijke niet kent. De ruïnes van Peru zijn overwoekerd met plantengroei, elke scheur in het gesteente ziet er geloofwaardig uit.
Veel minder bouwdoos
Daardoor voelt de gameplay ook veel minder als een bouwdoos. Natuurlijk blijft het arsenaal van Lara Croft in de kern erg vertrouwd, de ontwerpstijl van Shadow of the Tomb Raider is bijna één op één overgenomen: Ik moet klimmen, puzzelen en af en toe vechten.
Maar Atlantis heeft een veel soepelere flow dan het origineel, omdat ik zelden twee keer achter elkaar dezelfde handeling uitvoer. Om een mechanisme te activeren, moet ik bijvoorbeeld tandwielen verzamelen. Het eerste bereik ik vrij eenvoudig door met mijn grijphaak een houten balk af te breken en de buit bloot te leggen.
Voor de tweede moet ik een antieke waterpomp manipuleren. En voor de derde klim ik een enorme waterval op, baan me met mijn pikhouweel een weg door dichtbegroeide vegetatie, slinger me aan geïmproviseerde dwarsbalken over afgronden en trap vervolgens met pure spierkracht een mechanisme kapot, zodat het tandwiel de waterval afdrijft.
Er is trouwens ook een nieuw vaardigheidssysteem: door geheimen te vinden, verdien ik vaardigheidspunten waarmee ik … iets vrijspeel. De mechanica was in de demo nog uitgeschakeld, ik denk dat we het hier hebben over crafting- en gezondheidsboosts.
Over crafting gesproken: net als in de Reboot-delen vindt Lara allerlei planten en grondstoffen in de omgeving waarmee ze nuttige … spullen in elkaar kan knutselen. Ook hier blijft de demo, afgezien van gezondheidsitems, nog erg terughoudend.
En ‘vaag’ punt drie: in de opties kan ik allerlei moeilijkheidsgraden, waaronder die van de puzzels, handmatig aanpassen. Hoe dat concreet uitpakt, weet ik echter nog niet. Volgens de beschrijving gaat het daarbij vooral om hints en UI-tips die bij hoge moeilijkheidsgraden ontbreken.
U merkt het dus: de ontwikkelaars houden nog veel echt nieuwe mechanismen achter de hand, de demo blijft een ruwe eerste indruk.
Over achter de hand houden gesproken: pas aan het einde van de demo wordt er überhaupt gevochten. En dat vind ik geweldig.
De juiste focus
Door de jaren heen heeft Tomb Raider af en toe geflirt met het idee om meer een actieshooter te zijn dan een actie-avontuur. Call of Duty liet in de jaren 2000 immers de kassa’s rinkelen, en vooral de reboot uit 2013 leek deels erg loodzwaar.
Legacy of Atlantis lijkt hier – althans op basis van de demo – dicht bij het meer puzzelgerichte origineel te blijven. Uit ervaring kan ik bevestigen: het is zeker een statement (en een risico) als een persdemo voor 90 procent uit puzzels en verkenning bestaat, maar in mijn ogen hoort een goede Tomb Raider precies dat te doen! Legacy of Atlantis wekt de aantrekkingskracht van het verkennen, het plezier van het ontdekken van geheimen die overal in de levels verborgen liggen.
Lara Croft beschikt nu zelfs, een beetje zoals haar collega Samus uit Metroid, over een scanner waarmee ze allerlei interactieve of belangrijke objecten in de spelwereld kan scannen om extra informatie en tips te krijgen. Dat onderstreept de focus op verkenning.
Omgekeerd betekent dit echter ook: voor de actie alleen zou je de game waarschijnlijk niet moeten kopen. Aan het einde van de demo vecht Lara tegen een aantal raptors en hier komt een nogal rudimentair vechtsysteem naar voren. Omdat je nauwelijks tegen menselijke tegenstanders vecht, laat de game de dekkingsmechanismen van de reboot-trilogie achterwege; in plaats daarvan doen de gevechten sterk denken aan het Legends-, Anniversary- en Underworld-tijdperk.
Dat betekent: Lara ontwijkt de aanvallen van de raptors met acrobatische toeren, met een speciale knop vertraagt ze kort de tijd en plaatst ze vervolgens nauwkeurige hoofdschoten om de bijtgrage dinosaurussen snel uit te schakelen. Dat is leuk, geen twijfel mogelijk, maar speelt zich nogal functioneel af.
De vlucht voor de T-Rex is dan weer ‘style over substance’, zoals we dat kennen van de meeste achtervolgingen uit het reboot-tijdperk: je drukt op de renknop en springt hier en daar, terwijl alles om je heen explodeert en kapotgaat. Ziet er fantastisch uit, maar vormt zeker niet de eigenlijke aantrekkingskracht van Tomb Raider: Legacy of Atlantis.
Dat ziet er goed uit
En charme heeft Legacy of Atlantis in overvloed. Mocht de rest van het avontuur qua levelontwerp, afwisseling en flow het niveau van de demo vasthouden, dan staat je niet alleen een van de beste actie-avonturen sinds Uncharted 4 of Shadow of the Tomb Raider te wachten, maar ook een van de mooiste.
De grootste vraagtekens hangen voor mij nog boven het verhaal: de plot van het origineel paste, afgezien van de coole locaties, op een bierviltje. De eerste remake uit 2007 loste dit tekortkoming op met een coole truc en combineerde het oude verhaal met het grotere geheel van Tomb Raider: Legend en Underworld om een nieuw en groter verhaal te vertellen.
Tot nu toe vertoont Legacy of Atlantis daar nog geen enkele aanwijzing van. De eerste trailers en ook de demo volgen de uitgangssituatie van 1996 één op één; en als het vanaf de eerste seconde overduidelijke verraad van Natlas ook in 2027 nog steeds het grootste verrassingsmoment van het verhaal blijft, dan kijk ik bijna uit naar mijn belastingaanslag, want die belooft meer spanning.
Maar goed, eerlijk is eerlijk, ik heb alleen even in het eerste level gekeken, dus mijn conclusie blijft voorlopig optimistisch: Legacy of Atlantis maakt tot nu toe in alle opzichten een fantastische indruk. En mij als Tomb Raider-fan daardoor zo gelukkig als ik al lang niet meer ben.
Conclusie van de redactie
Ik moet jullie bekennen: na de eerste aankondiging van Legacy of Atlantis was ik teleurgesteld. Als je de remaster uit 2024 meerekent, krijg ik hier voor de vierde keer het eerste avontuur van Lara Croft voorgeschoteld – en hé, niets tegen de eerste Tomb Raider, maar vergeleken met de eveneens fantastische tweede, derde en vierde delen verdient het origineel noch qua verhaal, noch wat betreft het eigenlijke gamedesign zo’n hoog podium. De eerste Tomb Raider was destijds geweldig, maar persoonlijk had ik veel meer genoten van een remake van deel twee, drie of vier.
Na het spelen zie ik dat anders. Enerzijds restaureert Legacy of Atlantis niet simpelweg de levels en spelmechanismen van het origineel, maar creëert het een compleet nieuw avontuur binnen het bekende kader. Ten tweede is er geen materiaal dat zich zo goed leent om Lara Croft terug te brengen naar haar kernactiviteit als het Atlantis-hoofdstuk.
De wereld rondreizen, verkennen, puzzels, gevechten tegen prehistorische monsters – wie vindt dat Lara de afgelopen 15 jaar te veel van haar pad is afgedwaald, krijgt hier alle sterke punten terug die het merk in de eerste plaats groot hebben gemaakt. Geen erbij geplakte open-wereld-rommel, geen zeurderige ontrafeling van een heldin, geen shooter in Tomb Raider-verpakking. Ik wil de reboot-trilogie hier helemaal niet afkraken, ze is tenslotte gewoon een andere weg ingeslagen – en dat ook nog eens heel, heel goed –, maar het voelt geweldig om Lara Croft na al die jaren weer eens zo old school te beleven. Vooral omdat we met Catalyst de eigenlijke vervolg niet hoeven te missen.
