De inspiratiebron van Vaewolf is duidelijk, maar heeft deze actie-RPG ook meer te bieden? Redactrice ~Dani heeft het uitgeprobeerd.
Ik heb het grootste deel van het jaar 2025 besteed aan het uitspelen van Hades 2. Ik vond het eerste deel al geweldig, maar bij het vervolg klikte het pas echt. Sinds ik alles heb uitgespeeld, snak ik naar meer. Alsof ik het zelf heb opgeroepen, komt er volgend jaar met Vaewolf misschien precies wat ik nodig heb.
De overeenkomsten zijn al bij de eerste blik op deze actie-roguelike duidelijk: de look en de gameplay zijn sterk geïnspireerd op het grote voorbeeld van Supergiant. Ontwikkelaar Milky Tea wil er echter wat extra pit in brengen door mij drie verschillende gedaanten voor mijn personage aan te bieden: een standaardelf, een vampier en een weerwolf.
Ik heb het eerste level van Vaewolf al gespeeld en ben voorzichtig optimistisch.
Tussen Viking-weerwolven en wraakzuchtige vampieren
Ik kruip in de huid van een machtige hybride met grote ambities. De intro onthult dat mijn dorp, inclusief mijn familie, werd uitgemoord door Viking-weerwolven toen ik nog een elfjeskind was. Maar in plaats van mij ook te doden, besmetten ze me met de weerwolfvloek. Een tovenaar genaamd Valtyr vond me in het bos en nam me onder zijn hoede om me klaar te stomen voor mijn wraaktocht tegen de Vikingkoning Bloodaxe.
Maar omdat ik als saaie weerwolf misschien te zwak was, veranderde de leerling van de tovenaar me zonder meer ook nog in een vampier. Men wilde het zekere voor het onzekere nemen.
Maar voordat ik Bloodaxe nu als volgroeide hybride van fabeldieren kan confronteren, moet ik hem eerst zien te vinden. En daarvoor trek ik door de wereld van Cumbria, die wordt geteisterd door oorlog en ellende. De eerste stop is Ravenglass, een dorp dat is overvallen door Vikingrovers. Voor mij geen probleem, ik maak korte metten met die schurken en creëer zo een veilige haven voor mezelf.
Hier kom ik terug als ik in de strijd sneuvel, leer ik nieuwe vaardigheden en ontgrendel ik modificatoren. Er zijn ook een paar NPC’s om mee te kletsen. Onder wie mijn trainster Avery, die me voortdurend laat weten dat ze me niet mag. Op de een of andere manier heb ik het gevoel dat dat in de loop van het spel nog wel eens zou kunnen veranderen.
Drie soorten gevechten
Genoeg gepraat, ik wil vechten! Valtyr stuurt me eerst naar de Eskdale-bossen, die niet alleen wemelen van de Vikingen, maar ook worden gedomineerd door heksen.
Net als in Hades betreed ik achtereenvolgens verschillende kleine arena’s, waar talloze golven vijanden op me afkomen. De ene keer krijg ik te maken met boogschutters, de andere keer met gifspuwende kruidenheksen of gespierde weerwolven. Om elke vijand adequaat aan te pakken, wissel ik onbeperkt heen en weer tussen mijn drie gedaantes. Als elf schiet ik pijlen af vanaf een veilige afstand, als weerwolf breek ik schilden en harnassen in close combat en als vampier zwaai ik met een zweep.
Nadat ik een arena heb voltooid, krijg ik beloningen in de vorm van geluksbrengers en runen, waarmee ik mijn build voor deze run aanpas. Zo voeg ik bijvoorbeeld vuurschade toe aan bepaalde aanvallen of geef ik mezelf een boost wanneer ik tussen mijn gedaanten wissel. Als ik mijn bonussen slim combineer, kan ik een behoorlijk gevaarlijke kerel worden.
Of ik ga sneller het loodje dan ik kan knipperen, en dan is het terug naar Ravenglass. Bepaalde grondstoffen die ik tijdens mijn gevechten heb verzameld, neem ik echter mee en ruil ik hier in voor nieuwe vechtmoves van Avery, of koop ik er modificatoren mee die me meer gezondheid of andere hulp voor mijn runs opleveren.
Daardoor nemen mijn kansen op een succesvolle run elke keer weer een beetje toe, totdat ik eindelijk de gebiedsboss bereik. Aan het einde van Eskdale wachten drie heksen op me, die op de een of andere manier familie van elkaar lijken te zijn, maar daar heb ik niet zo nauwkeurig naar gevraagd.
Ik moet eens van stijl veranderen, toch?
Tijdens mijn proefsessie heb ik het twee keer tot aan de eindbaas geschopt en daarbij is me één ding pijnlijk duidelijk geworden. De eerste keer heb ik ruim de helft van haar levensbalk weggewerkt, maar alleen in mijn boogschutter-elf-vorm. Toen dacht ik: »Misschien gaat het wel sneller als ik eens van vorm wissel«, en ik had het niet meer mis kunnen hebben. Slechts enkele ogenblikken later zakte mijn weerwolf levenloos in elkaar.
Is het wisselen van gedaante misschien gewoon een gimmick?
De tweede keer wilde ik het dus precies weten. Ik nam me voor om de hele run in slechts één gedaante te spelen. En inderdaad werd het spel aanzienlijk makkelijker toen ik me beperkte tot pijl en boog en elk fysiek contact met vijanden vermeed.
Ook de drie heksen kon ik als elf het beste op afstand houden en zo versloeg ik Eskdale noch als Vae, noch als wolf, maar als een onbeduidende, doorsnee elf. Dat stomme vampierritueel uit de intro hadden we ons dus kunnen besparen.
Het kleine maar
Dit is het punt waar ik nog terughoudend ben. Vaewolf leent zoveel van het fantastische Hades en brengt dit ook behoorlijk goed in praktijk. Maar Vaewolf vindt hier niets nieuws uit.
Op het punt waar het spel iets eigens aan de mix toevoegt, hapert het nog. Ik kan weliswaar via runen en geluksbrengers bepaalde gedaantes versterken of de wisseling tussen deze gedaantes iets aantrekkelijker maken, maar echt noodzakelijk is dat niet. En zelfs als ik mijn build precies daarop afstem, is het in ieder geval in dit eerste boslevel nog verstandiger om gewoon in de elfengedaante te blijven.
Eerlijk gezegd kan dit ook simpelweg komen doordat de demo alleen het begin van de game beslaat. Dus het deel waarin ik als speler eerst alles moet leren kennen en vertrouwd moet raken met de spelmechanismen. Misschien is het dus de bedoeling dat de tegenstanders hier nog niet zo sterk zijn en dat de gedaanteverwisseling pas later in de game echt belangrijk wordt.
Maar wat het ook is, ik hoop dat Vaewolf het nodige zelfvertrouwen heeft om zich nog iets meer te onderscheiden van zijn grote genre-broer. Want ik heb echt veel plezier gehad met de demo en had graag nog een paar uur verder gespeeld.
Vaewolf maakt er geen geheim van wie het eigenlijk wil aanspreken. Wie Hades leuk vond en op zoek is naar soortgelijke spellen, kan hier een hele leuke tijd beleven. Maar hij moet dan wel beter niet rekenen op grote vernieuwingen.
In principe is dat voor mij geen probleem, want dat is precies wat ik wilde. Toch mogen spelmechanismen – zeker als ze zo prominent worden aangekondigd – niet overbodig aanvoelen. Ik ben benieuwd hoe Vaewolf dit oplost. Ik beschouw dit ook niet als een onoplosbaar probleem.
Ik ga het spel in ieder geval in de gaten houden, want de basis is behoorlijk solide. De gevechten hebben een prettig tempo, de gameplay-loop is zwaar maar motiverend en ook de stijl, inclusief de graphics en het geluidsontwerp, mag er zeker zijn.
Of het verhaal en de personages net zo kunnen boeien als bij Hades, valt echter nog te bezien. Daar heb ik in de demo nog niet al te veel van kunnen zien.
