In het actie-avontuur Tides of Annihilation komen Artus-ridders en Egyptische goden samen in het moderne Londen. Juist deze wilde mix weet Dani Herz in minder dan een uur te veroveren.
Ik heb nog maar zo weinig tijd over in de demo als de reusachtige Egyptische god Anubis na twee wilde gevechten eindelijk op de knieën gaat. Met handen die trillen van de adrenaline leg ik de controller neer – enwenste ik dat ik gewoon verder kon spelen.
WantTides of Annihilationheeft nog zoveel te bieden, zoveel te ontdekken.Mijn 45 minuten zijnlang niet genoeg om me te verdiepen in alle geheimen, de achtergrondverhalen en de spelmechanismen.
Maar zelfs in een snelle doorloop – en ondanks een vervelende stick-drift op mijn beurscontroller – slaat de vonk van dit ongewone actie-avontuur meteen over op mij. Een spel dat tot nu toe volledig aan me voorbij was gegaan, werd plotselingeen onverwacht hoogtepunt, waarvan ik de release nauwelijks nog kan afwachten.
Wat Tides of Annihilation isen waarom deze ongewone mix van het moderne Londen, oude Egyptische goden en de Arthur-sage zo ongelooflijk leuk is, leg ik jullie nu uit.
Prachtige urban fantasy
In Tides of Annihilation wordt het moderne Londen geïnfiltreerd door de Andere Wereld, waardoor magie en angstaanjagende wezens onstuitbaar onze echte wereld binnensijpelen. Ik kruip in de huid van Gwendolyn, een overlevende van deze ramp, die op zoek gaat naar haar familie – en misschien wel terloops de hele mensheid moet redden.
Over het verhaal kan ik jullie nog niet zo veel vertellen, omdat de demo me meteen midden in de actie gooit. Waar ik echter urenlang over zou kunnen zwijmelen, is de wereld om me heen. Op zoek naar het mythische Dodenboek beland ik – hoe kan het ook anders – in de tentoonstelling over het oude Egypte van het British Museum.
De fantasy-elementen storten zich hier als een natuurkracht over de werkelijkheid heen. Puin verspert mij de weg, fragmenten van reusachtige gotische kerken zweven surrealistisch in de lucht, en daartussen vind ik steeds weer antieke overblijfselen die de chaos ongeschonden hebben doorstaan en braaf achter hun afzettingen staan, alsof ze nog steeds door nieuwsgierige toeristen worden bezocht.
Het liefst zou ik bij elke vaas, elke muurschildering en in elke hoek van de Chinese vleugel even zijn blijven staan om de Lore-teksten door te lezen en de prachtige omgevingen in me op te nemen. Want Tides of Annihilation creëert een hypnotiserende mix: Onze vertrouwde, echte wereld vermengt zich met epische fantasy-invloeden tot een sfeer die me meteen in haar greep houdt, omdat ze tegelijkertijd zo bekend en toch volkomen vreemd aandoet en een soortgelijke fascinatie bij me opwekt als een post-apocalyps.
De ridders van de Ronde Tafel
Gelukkig gaat Gwendolyn dit avontuur niet alleen aan. Aan haar zijde vechten niemand minder dan de legendarische Ridders van de Ronde Tafel uit de Arthur-sage. Als spectrale geesten staan ze me bij in de strijd – en dat is precies wat het systeem zo vernieuwend en spannend maakt.
Naast lichte en zware standaardaanvallen kan ik mijn ridders op elk moment oproepen. Ze worden in sets van twee uitgerust, en met de D-pad schakel ik razendsnel heen en weer tussen set 1 en set 2. In de demo gebruikte ik een aanvallend duo dat mijn vijanden met zwaard en hellebaard in de tang neemt, terwijl een tweede paar mijn rug vrijhoudt door tegenstanders weg te duwen of ze tijdelijk te bevriezen.
De kers op de taart zijn de krachtige speciale aanvallen die ik tijdens het gevecht oplaad. Zowel Gwendolyn als de ridders beschikken over ultieme vaardigheden die de tegenstander flink te grazen nemen en met bepaalde toetscombinaties coole manoeuvres uitvoeren.
Op het eerste gezicht klinkt dit als klassieke actiegame-kost, maar in de praktijk vullen deze systemen elkaar zo perfect aan dat er een uiterst dynamisch, vlot en spectaculair ogend vechtplezier ontstaat. En dat terwijl ik in de demo nog niet eens de kans heb gehad om me echt goed in alle systemen te verdiepen en de beste synergieën te ontdekken. Ik kan me op dit moment dus alleen maar voorstellen hoe goed de gevechten zullen aanvoelen als ik de systemen en mechanismen eenmaal goed doorheb.
Kleine puzzels leiden naar het Dodenboek
Voordat de demo naar de grote finale gaat, mag ik even op adem komen en puzzelen. Voor me staat een apparaat met twee draaibare bollen, versierd met oude hiërogliefen. Via kleine parkour-passages moet ik de juiste symbolen in de omgeving opsporen en de bollen dienovereenkomstig uitlijnen om een portaal naar de andere wereld te openen.
Het raadsel is niet bijzonder ingewikkeld, maar introduceert wel een nieuwe mechanica: mijn spectrale ridders zijn niet alleen bruikbaar voor gevechten! In rustige momenten dienen ze als handige helpers. Een ridder tilt bijvoorbeeld zware kisten op, zodat ik als Gwendolyn hoger gelegen gebieden kan bereiken, of hij ramt met pure kracht broze muren in als ik eens in een doodlopende gang zit.
Anubis(s) in het gras
Het geweldige vechtsysteem van Tides of Annihilation laat zich van zijn beste kant zien zodra ik het Boek der Doden betreed. Ik word naar een magische arena geteleporteerd en kijk recht omhoog naar de gigantische jakhalskop. Eerst dans ik om hem heen en laat ik alles zien wat ik het afgelopen half uur heb geleerd.
Maar Anubis heeft nog wel een paar trucjes achter de hand. Naast een uitdagende reeks bewegingen roept hij magische muren en beschermende priesters op. Alleen met een perfect getimede sprint kan ik door openingen in de muren glippen om de priesters neer te halen en Anubis weer kwetsbaar te maken. In fase twee breekt dan de absolute chaos uit: de arena flitst, stenen regenen uit de lucht, de grond beeft en de god teleporteert zich wild heen en weer.
Het baasgevecht is een waar spektakel van cool design en pittige, maar absoluut eerlijke uitdagingen – het spel slaat de voortgang na de eerste fase gelukkig op.& nbsp;
Ik heb nog iets meer dan een minuut op de klok staan als Anubis eindelijk ten onder gaat. Hoe blij ik ook ben dat ik het gevecht nog heb kunnen afmaken, zo verdrietig ben ik ook dat mijn tijd met Tides of Annihilation ten einde is. Maar we zullen elkaar weerzien – want mijn ogen zijn nu volledig gericht op dit actie-avontuur!
Conclusie van de redactie
Wauw. Nu lig ik hier met een gezichts- en voetmasker op het bed in mijn hotelkamer na een eindeloos lange beursdag en typ ik deze regels. Maar een paar uur geleden rende ik nog door het British Museum en was ik letterlijk op pad in het Dodenboek! Mijn uitstapje naar de fantasiewereld van Tides of Annihilation voelde alsof ik er echt was geweest.
Ik heb de volle 45 minuten letterlijk aan het scherm gekluisterd gezeten, wilde elk detail in me opnemen, elke antieke fresco bekijken en me nog dieper verdiepen in het razendsnelle vechtsysteem. Als een driekwart uur op een luidruchtige beurs in een oogwenk voorbijgaat en je daarna verdrietig bent dat je weg moet, is dat het allerbeste compliment voor een spel. Ik ga vanavond in ieder geval heerlijk dromen over Gwendolyn en de prachtige wereld – en hoop van harte dat we niet te lang op de release hoeven te wachten!
