Shooter-expert Daniel is ervan overtuigd dat de focus op een zo gemakkelijk en comfortabel mogelijke grind een grote fout was.
SindsModern Warfareuit 2019 heeft Call of Duty een enorm probleem: het heeft zoveel barrières, valkuilen en obstakels weggenomen dat het eentonig en daardoor uiteindelijk saai is geworden. In 2026 moet Infinity Ward daarom dringend weer een CoD maken dat durft frustrerend te zijn!
Iedereen, voorspel wanneer MW4 uitkomt
Ik ga voor 22 september pic.twitter.com/lxEu2zlNHE
— TDAWG (@tdawgsmitty) 12 april 2026
Het plezier van vroeger
Als mensen met een nostalgische twinkeling in hun ogen enthousiast vertellen hoe geweldig Call of Duty in de goede oude tijd was, bedoelen ze eigenlijk: CoD was vroeger heerlijk irritant, frustrerend en oneerlijk.
Dat begon al bij het kaartontwerp: er was toen geen drie-lanes-ontwerp dat was afgestemd op e-sport. Nee, de kaarten zaten vol met gunstige posities, vervelende hoeken en meeslepende details. Het waren slagvelden, geen arena’s.
Sommige maps waren volledig ontworpen voor snipers en boden duidelijke voordelen voor scherpschutters. Op sommige maps hoefde je zonder shotgun of SMG’s niet eens aan de start te verschijnen. De maps bootsten echte locaties na en werkten meeslepend. In deze CoD’s vocht je niet alleen tegen andere spelers, maar in zekere zin ook tegen de map – bijvoorbeeld om de controle over gunstige posities.
Als ik destijds in een match volledig werd verpletterd, dan was dat niet (alleen) omdat mijn tegenstanders gewoon beter schoten – maar omdat ze de map beter voor zichzelf gebruikten en controleerden. Modern Warfare bracht met de reboot in 2019 precies dat terug. En kreeg daar extreme kritiek op. Deels terecht, want sommige speelvelden waren veel te uitgestrekt, wat het tempo enorm verstoorde. Maar: Infinity Ward probeerde hier duidelijk kaarten met ziel en identiteit terug te brengen.
De teneur van veel spelers: als ik geen land zie, moet het gameontwerp de schuld zijn. Voor sommige fans en ook ontwikkelaars stond op dit punt blijkbaar vast: Het moet in de toekomst alleen nog maar gaan om de strijd »speler tegen speler«. Om de gezuiverde vaardigheidsvergelijking. Totale eerlijkheid. Zonder vervelende storende factoren zoals een uitdagend mapontwerp, beperkte middelen of spannende mechanismen.
Het probleem daarbij: CoD was vroeger juist vanwege (en niet ondanks) precies deze storende factoren überhaupt leuk. Tenminste op de lange termijn.
Als alleen de grind overblijft
Dat er tegenwoordig nog steeds over MW19 wordt gediscussieerd (en het soms zelfs 7 jaar na de release de spelersaantallen van Battlefield 6 benadert), is een duidelijk teken dat juist de (bewust geplaatste!) tegenslagen en de eigenzinnigheid in het ontwerp van het spel van groot belang zijn. Want daardoor beleef ik avonturen. Daardoor is elke match een beetje anders. Daardoor leer ik beter te worden, in plaats van alleen maar saai door te grinden.
Het overwinnen van echte uitdagingen is een kernaspect dat verloren dreigt te gaan, omdat Call of Duty de afgelopen jaren alles zo gladgestreken heeft dat er absoluut nooit meer iets onverwachts gebeurt.
Elke wedstrijd is niets meer dan een wedstrijdje wie het beste is in pure reflexen en richtvaardigheid. CoD wordt een verheerlijkte versie van Aimlabs. Het enige wat dan op de lange termijn nog overblijft: meer grinden. Cijfers omhoog jagen. Een hogere score. Meer kills. Meer unlocks.
Maar in CoD zou het om meer moeten gaan. Ik zou iets moeten riskeren. Mijn hersenen moeten gebruiken. Complexe situaties moeten doorgronden.
In plaats van te jammeren en te eisen dat Claymore-mijnen worden verwijderd, omdat ze toch oneerlijk zijn en alleen voor domme campers, zouden spelers methoden en tactieken moeten ontwikkelen om hiermee om te gaan.
CoD moet ongemakkelijk zijn. Want omdat MW19 zo verdomd ongemakkelijk was, is het (in tegenstelling tot al zijn opvolgers) vandaag de dag nog steeds onderwerp van gesprek binnen de community.
En ja, daar kan ook een beperkte minimap bij horen, zodat mensen eindelijk weer hun ogen openen en hun oren spitsen, in plaats van alleen maar achter rode stippen aan te rennen. Het maakt niet uit hoeveel influencers zich daar hels over opwinden.
We hebben moed nodig om streng te zijn
Gunplay en progressie alleen kunnen Call of Duty niet meer dragen. Er zijn geen spannende discussies meer, geen verhalen om te beleven, alleen nog maar de grind. En dat wordt saai, het maakt helemaal niet uit hoeveel drie-lane-maps of nieuwe modi er per seizoen nog uitkomen.
Modern Warfare 4moet in 2026 verschijnen. En mijn grootste hoop is dat Infinity Ward precies dat sandbox-karakter terugbrengt, dat in het gladgestreken, wrijvingsloze ontwerp van de afgelopen jaren zo genadeloos ten onder is gegaan, dat de laatste zes CoD-delen in mijn hoofd allang zijn versmolten tot een complete brij.
Maar daarvoor zijn ook ontwikkelaars nodig die deze uitdaging aangaan en het aandurven om weer een moeizaam, oneerlijk en inspannend CoD te maken. Een game die zich niet houdt aan de starre regels die een deel van de community met hand en tand lijkt te verdedigen, waarbij alles wat afwijkt van het ‘gouden e-sport-midden’ of geen eindeloze schietpartij is om zo snel mogelijk een hoog level te bereiken, meteen als een enorme faux pas wordt behandeld.
Gevechten moeten eindelijk weer aanvoelen als vuurgevechten. En daar horen ook onvoorspelbare situaties bij. Daar horen wapens en gadgets bij die niet volledig zijn afgestemd op 100 procent eerlijkheid.
En daar horen gewaagde maps bij met veel verschillende afmetingen en ontwerpbenaderingen, waarop sommige posities nu eenmaal sterker zijn dan andere. MW4 moet echt karakter terugbrengen. Maar echt karakter heeft ook zijn hoeken en randen nodig.
Ik ben ervan overtuigd: Modern Warfare 4 kan alleen een succes worden als het ons weer echte hoogte- en dieptepunten uit de oude CoD-tijden durft te bieden. Zoals MW19 dat al eens heeft gedaan.
