Het ene moment James Bond, het andere moment John Wick, dan weer MGS 5: Modern Warfare 4 laat zien hoe afwisselend een shooter-campagne kan zijn.
Na de voor mij uiterst teleurstellende campagne van Black Ops 7 had ik Call of Duty eigenlijk al afgeschreven. Het geheel leek op een mislukt experiment, waarbij de ontwikkelaars blijkbaar niet konden kiezen tussen een co-op- en een singleplayer-avontuur.
En al jaren hoor ik steeds weer: „Niemand speelt Call of Duty vanwege de campagne, maar vanwege de multiplayer.“ Daar moet ik het op twee punten mee oneens zijn. Ten eerste speel ik de serie al sinds het begin uitsluitend vanwege de solo-campagnes. En ten tweede zou Activision nauwelijks miljoenen investeren in uitgebreide singleplayer-avonturen als er daadwerkelijk niemand in geïnteresseerd zou zijn.
Verrassing: mijn aanvankelijke scepsis ten opzichte van Modern Warfare 4 hield geen vijf minuten stand. Van „Hopelijk wordt dit niet weer zo’n flop“ veranderde het al snel in „Holy Shit, wat gebeurt hier allemaal?“ Toen na ongeveer zeven uur de aftiteling verscheen, begon ik zonder aarzelen aan een tweede playthrough. Enerzijds omdat ik dit spektakel absoluut nog een keer wilde meemaken. Anderzijds omdat ik nieuwsgierig was of de beslissingen die je in sommige missies moet nemen, daadwerkelijk invloed hebben op het verdere verloop van het verhaal. Zoveel kan ik alvast verklappen: wie even ingrijpende gevolgen verwacht als in The Blood of Dawnwalker, zal zijn verwachtingen flink moeten bijstellen.
Met zijn campagne bewijst Modern Warfare 4 hoeveel meer er in een first-person shooter kan zitten. Agentactie à la James Bond, keiharde gevechten van dichtbij in de stijl van John Wick en sandbox-verkenning zoals in MGS 5, gecombineerd met de gebruikelijke ongebreidelde Call of Duty-bombast. En nog voordat een van deze elementen gaat vervelen, heeft Infinity Ward alweer de volgende verrassing in petto.
Een bonte verzameling van gewelddadige excessen
Het ene moment achtervolg je een tegenstander op parkour-achtige wijze over de daken van New York, even later vecht je je een weg door een nachtclub. Vervolgens raas je tijdens een wilde achtervolging door het centrum van Parijs, abseil je ’s nachts langs de gevel van een wolkenkrabber in Mumbai of vecht je op het Koreaanse schiereiland om te overleven te midden van een brute invasie.
Infinity Ward beperkt zich daarbij zeker niet tot het braaf verwisselen van de decors. Ook qua gameplay zit Modern Warfare 4 vol verrassingen: je sluipt, klimt, bestuurt voertuigen, deelt klappen uit, lost kleine puzzels op, bedient zwaar materieel en vecht tussendoor natuurlijk ook op klassieke wijze met het aanvalsgeweer door vijandelijke stellingen. Black Ops 6 ging al deze kant op, maar Modern Warfare 4 doorbreekt nu volledig de oude beperkingen.
Het enige wat eigenlijk nog indrukwekkender is, is de ongebreidelde durf om dingen te verspillen. Sommige spelmechanismen worden slechts een paar minuten gebruikt en verdwijnen daarna voorgoed. Terwijl andere studio’s rond zo’n idee meteen een voortgangssysteem met drie vaardigheidsbomen en 20 uur grinden zouden bouwen, is Modern Warfare 4 allang bij de volgende attractie aangekomen.
Achter al die waanzin schuilt nog steeds Call of Duty
Zonder een solide basis zou deze stortvloed aan ideeën snel als een kaartenhuis in elkaar storten. Dat dit niet gebeurt, is te danken aan de uitstekende gunplay: de wapens hebben flinke knal, treffers voelen krachtig aan en de besturing reageert zoals gewoonlijk nauwkeurig. Hoe atypisch het geheel ook wordt – zodra ik de trekker overhaal, voelt Modern Warfare 4 onmiskenbaar aan als Call of Duty.
Die stabiele basis is ook de reden waarom de campagne niet verwordt tot een loutere verzameling spectaculaire gimmicks. Het is net als bij Destiny 2, waar zelfs de zwakste nieuwe verhaal-DLC geen totale mislukking was, omdat het fundament – oftewel: de fenomenale gunplay – gewoon rotsvast is.
Een uitzondering vormen echter de vuistgevechten en mesduels. Die zijn weliswaar spectaculair en filmisch in scène gezet, maar spelen zich enigszins onnauwkeurig af. Vooral in het heetst van de strijd is het niet altijd duidelijk wanneer ik een aanval moet blokkeren en wanneer ik moet toeslaan.
Mijn persoonlijke hoogtepunt
Het hoofdstuk „Gestrand“ verdient bijzondere lof. Nadat je eenheid achter de vijandelijke linies in Noord-Korea is neergestort, verandert de verder grotendeels lineaire shooter plotseling in een mini-open-wereld-avontuur. Je kunt de missiedoelen in willekeurige volgorde aanpakken, de omgeving op eigen houtje verkennen, optionele taken voltooien en heel veel buit verzamelen. In je schuilplaats verbeter je wapens en uitrusting of wissel je informatie uit met je kameraden.
Op dit punt voelt Modern Warfare 4 eerder aan als Metal Gear Solid 5: The Phantom Pain of Far Cry 6 dan als een klassieke Call of Duty. Je rijdt met voertuigen door de omgeving, springt van torens of kliffen, opent je parachute en glijdt onopgemerkt over vijandelijke controleposten heen. Wie geen zin heeft in al dat gesluip, stuurt in plaats daarvan een bommendrone midden in de groep vijanden, rijdt de soldaten omver met een vrachtwagen of schakelt ze uit vanaf het dak van een zendmast met het sluipschuttersgeweer. En dat zijn lang niet alle mogelijkheden.
Afhankelijk van of je je concentreert op de drie hoofddoelen van het hoofdstuk of ook alle optionele taken voltooit, kun je in deze mini-open-wereld twee, drie of zelfs vier uur doorbrengen. Deze uitstap naar de open wereld werkt vooral aanzienlijk beter dan de open-gevechtsmissies van Modern Warfare 3. Die kwamen op mij over als multiplayer-maps waarop de ontwikkelaars achteraf een paar missiedoelen hadden verspreid.
Het verhaal is eerder functioneel
Hoewel Infinity Ward op gameplay-gebied bijna alle registers opent, kun je het verhaal beter niet al te kritisch onder de loep nemen. Noord-Korea valt het Zuiden aan, op de achtergrond trekken natuurlijk nog machtigere krachten aan de touwtjes en tegelijkertijd zit kapitein Price ook tot over zijn oren in een internationale samenzwering.
Er is hier niet veel geloofwaardigs aan. Modern Warfare 4 vertelt geen politieke thriller, maar gebruikt de wereldpolitiek vooral als aanleiding voor het volgende grote actiemoment. Wie hier een genuanceerde analyse van het conflict op het Koreaanse schiereiland verwacht, is ongeveer net zo goed af als iemand die Fast & Furious aanziet voor een documentaire over de verkeersregels.
Toch zijn de personages me niet helemaal onbelangrijk. Vooral Park en zijn kameraden onderscheiden zich op aangename wijze van de gebruikelijke, onverstoorbare supersoldaten. Het zijn nu eenmaal geen wandelende heldenclichés, maar jonge kerels midden in de oorlog, die ook wel eens bang mogen zijn of overweldigd mogen raken. Dat maakt ze geloofwaardig en geeft het verhaal een onverwacht menselijk tintje.
Mads Mikkelsen als „De Schutter“ heeft me daarentegen teleurgesteld. Niet vanwege zijn prestatie – die man heeft vanaf de eerste seconde uitstraling. Maar het script geeft hem nauwelijks de ruimte om een echt gedenkwaardige schurk neer te zetten. Een klassiek geval van een „edele reservist“: absoluut top gecast, maar schandalig onderbenut.
De tegenstanders zouden wat meer mee mogen denken
Zodra Modern Warfare 4 een tandje terugschakelt, valt op hoe onhandig sommige vijanden zich gedragen. Ze zoeken de meest ongunstige dekkingen op of lijken simpelweg niet door te hebben wat er twee meter naast hen gebeurt. In de grote gevechten gaan dergelijke uitglijders meestal verloren in de algemene chaos. Zodra de gevechten overzichtelijker worden, is het twijfelachtige gedrag echter nauwelijks te missen.
Op audiovisueel vlak zijn er geen minpunten. De gevechten zijn bombastisch in scène gezet: overal stort iets in, explodeert of wordt door jouw actieve inzet in stukken geslagen. De locaties zitten boordevol details; zelfs op de achtergrond is het voortdurend een drukte van jewelste en klinkt er voortdurend gekraak.
Je ziet bij Modern Warfare 4 vrijwel elke seconde de enorme productie-inspanning. Maar hoe indrukwekkend de beelden ook zijn, qua geluid gaat Infinity Ward voor mij nog een stapje verder, want zo’n grandioze geluidsachtergrond heb ik tot nu toe in geen enkele andere shooter meegemaakt.
Call of Duty Modern Warfare 4 – Testconclusie:
Na Black Ops 7 was mijn voorpret voor een nieuwe Call of Duty-campagne behoorlijk in het slop geraakt. Modern Warfare 4 heeft mijn hart weer veroverd. Niet met een geweldig verhaal of bijzonder slimme tegenstanders, maar met spectaculaire beelden en een enorme entertainmentfactor. Als je in het woordenboek het woord „spektakel“ opzoekt, zou er eigenlijk de cover van Modern Warfare 4 naast moeten staan. Na de aftiteling had ik niet het gevoel dat ik slechts zeven uur had gespeeld, maar dat ik ongelooflijk veel had meegemaakt. En dat is voor mij bij een Call of Duty-campagne belangrijker dan welk getal op de klok dan ook. Als het aan mij ligt, mag Activision de campagnes vanaf nu elk jaar precies zo serveren: als een uiterst efficiënt, compact blockbuster-actieconcentraat zonder ook maar een gram vet.
