“Dit is podracen!” riep Anakin Skywalker bijna 30 jaar geleden uit. Star Wars: Galactic Racer wil de pracht en praal van toen terugbrengen. En onze eerste gameplay-beoordeling geeft groen licht.
Hoe is Star Wars: Galactic Racer überhaupt mogelijk? Een onofficiële opvolger van de oeroude Episode 1 Racer en het vervolg daarop, Racer Revenge – na bijna 30 jaar? Een racegame in het Star Wars-universum na zo’n lange stilstand? Ik dacht altijd dat de tijden waren veranderd: toen de eerste Episode 1 Racer verscheen, strooide Lucasarts nog met Star Wars-games alsof het rum-cola-bekers waren in de dorpskroeg. We hebben het hier over een tijdperk waarin Star Wars: The Gungan Frontier groen licht kreeg.
Tegenwoordig verschijnt er met een beetje geluk nog maar één Star Wars-game per jaar. En in 2026 zijn het er zelfs twee: Zero Company en Galactic Racer!
Ik heb Star Wars: Galactic Racer een paar weken geleden al uitgebreid live gespeeld op het Summer Game Fest en mag er nu eindelijk over praten. Ik heb de campagne kunnen spelen, heb als Sebulba podraces gereden en heb compleet nieuwe kanten van de racegame leren kennen. Bijvoorbeeld dat Galactic Racer een roguelite is. Wie had dat gedacht?
Hoe werkt Star Wars: Galactic Racer?
Galactic Racer bestaat uit drie grote onderdelen:
- In deverhaallijnspeel je de hoofdpersoon Shade, die je naar keuze als man of vrouw kunt spelen, en neem je deel aan de grote Galactische Liga na Episode 6 om de kwaadaardige tegenstander Kestar Bool uit de race te schoppen. Het is het beste om het verhaal geen seconde te serieus te nemen. Toen ik het spel voor het eerst speelde, moest ik stiekem in mijn vuistje lachen omdat de dialogen zo overdreven zijn. Maar hé, het is een racegame, dus dat past wel.
- In dearcadescenario’s en -uitdagingenzet het spel je in een heel specifieke cockpit – bijvoorbeeld Sebulba’s Pod Racer – en laat je op doelen jagen.
- In demultiplayer– en houd je nu maar vast – speel je tegen andere mensen. Helaas is er geen co-op op de bank, dus je moet online racen.
Ik heb vooral de campagne uitgeprobeerd met haar … zeer eigenzinnige structuur.
Galactic Racer is namelijk een roguelite: Als Shade begin je op de woestijnplaneet Jakku en moet je race na race de carrièreladder beklimmen. Vaak bepaal ik zelf welk evenement ik kies: rijd ik liever een tijdrit of neem ik het op een eenvoudig circuit op tegen andere coureurs?
Met genoeg evenementen op zak ga je op een gegeven moment naar de volgende planeet om ook daar de ladder te beklimmen. Ik kan al een handvol planeten bevestigen: als je na Jakku meer woestijn wilt, reis dan naar Tatooine. Op Kantaana vind je lava en jungle, op Ando Prime ijs, en ook de zetel van de Galactische Liga – Derven Acos – kun je bezoeken. Daarnaast heb ik nog een andere zeer bekende Star Wars-planeet bezocht, die ik jullie om spoilerredenen echter niet mag verklappen. Haha.
Je hoeft een race niet per se te winnen om in rang te stijgen. Dan krijg je alleen wat minder beloningen, die je weer kunt investeren in upgrades, zoals extra driftprecisie, versnelling en dergelijke. Maar als je bolide in 1.000 stukjes uiteenspat omdat een of andere sukkel je de afgrond in ramt, dan is het Game Over.
Zoals gebruikelijk bij roguelites kun je sommige upgrades permanent behouden, maar verder moet je weer helemaal opnieuw beginnen. Of dit een motiverende loop oplevert, kan ik logischerwijs nog niet inschatten, maar ik vind het idee van een roguelite-racer in ieder geval behoorlijk interessant.
Hoe rijdt het nu eigenlijk?
Maar al die poespas doet er uiteindelijk niet toe als de races zelf niet goed rijden, dus laten we het eens over de gameplay hebben!
Galactic Racer wil niet zomaar Episode 1 Racer 2.0 zijn, daarom rijd je in het spel relatief zelden in de beroemde Pod Racers. In plaats daarvan biedt het spel je drie nieuwe voertuigklassen:
- DeLandspeederken je uit talloze films; het Star Wars-equivalent van onze auto’s: zware, zwevende voertuigen die in Galactic Racer als speciale vaardigheid om bochten kunnen driften.
- Het tegenovergestelde daarvan zijnSpeeder Bikes, kleine, wendbare straalmotorfietsen (zonder wielen), waarmee je elke bocht enorm nauwkeurig kunt nemen door je gewicht te verplaatsen.
- De nieuweSkim Speederszitten ergens tussen de Landspeeder en de Speeder Bike in en lijken het meest op een technische doorontwikkeling van de oude Pod Racers. Als ze in de bocht gaan, staat de voorkant loodrecht en scheur je als het ware op het scherp van de snede.
Welke voertuigklasse je ook kiest: Galactic Racer speelt (net als destijds Episode 1 Racer) ontzettend soepel. Je raast met je krachtige aandrijving over het hete woestijnzand van Jakku, slingert door bergkloven, kleine grotten en sprongen en weegt, net als in de klassieker, in een fractie van een seconde af: Kies ik de snelle, maar gevaarlijke route of neem ik de veilige weg eromheen?
Als ik tegen de wand botst, is het spel niet automatisch voorbij, maar loopt mijn voertuig steeds meer schade op, totdat het op een gegeven moment explodeert.
Om dat te voorkomen heb ik, naast mijn rijvaardigheid, een paar troeven achter de hand die ik vrij kan wisselen en aanpassen: met mijn ramspoor-boost baan ik me, naast mijn reguliere turbo, bijzonder doelgericht een weg door de menigte. Als alternatief zet ik bepaalde schildvaardigheden in, en Sebulba heeft in zijn podracer zelfs ingebouwde vlammenwerpers, die oude schurk.
Over Sebulba in het algemeen: de podrace op Tatooine is een evenement dat losstaat van de campagne, maar het bezorgt me kippenvel om eindelijk weer mee te doen aan de Boonta Eve Classic. De schietende Tusken Raiders ontbreken weliswaar, maar afgezien daarvan ken ik elke bocht nog uit mijn hoofd. Ik vrees echter dat deze losse podraces buiten de campagne om eerder een gimmick voor fans zullen blijven – hopelijk weet het spel me van het tegendeel te overtuigen.
Zand in de radertjes
Voor succesvolle races in de campagne krijg je bovendien upgrades om bijvoorbeeld je drift of je boost te verbeteren. Klinkt tot nu toe dus als een zeer compleet pakket, maar achter deze upgrades schuilt een klein appeltje van onenigheid dat ik momenteel nog met Galactic Racer moet uitvechten.
De game komt tot nu toe extreem ‘gamey’ over.
En dat is heel subjectief en uiteindelijk een kwestie van smaak, maar wat ik vooral leuk vond aan de oude Episode 1 Racer, was hoe tastbaar het allemaal aanvoelde. Bij Watto koop ik schrootonderdelen die mijn kleine werkplaatsdroids in de racewagen inbouwen, en tijdens de race moet ik, net als Anakin, voortdurend mijn temperaturen en de integriteit van de romp in de gaten houden, omdat reparatiewerkzaamheden kostbare tijd kosten. Zelfs de meters zagen er precies zo uit als in de film. De illusie van een podracer die zijn racewagen in de schroothoop van Tatooine in elkaar knutselt, werd heel tastbaar overgebracht.
Galactic Racer heeft dat allemaal 26 jaar later ook, maar dan veel abstracter. Mijn upgrades zijn willekeurige perk-kaarten en alle speciale vaardigheden (afgezien van de ramsporn) komen tijdens de wedstrijd over als wat ze zijn: speciale vaardigheden in een videogame. En omdat de AI, in ieder geval in de demo, nog voortdurend vals speelt, mis ik ook nog een tastbaar gevoel voor snelheid.
Alle coureurs zijn zo druk bezig met boosts en speciale vaardigheden en schieten deels onbegrijpelijk snel van me weg, om vervolgens een bocht later over te schakelen naar slakkengang, dat ik het daadwerkelijke rijden helemaal niet goed leer: wanneer versnel ik idealiter uit de bocht? Hoe beïnvloeden sprongen mijn tempo? Hoe rijd ik überhaupt … goed?
Begrijp me niet verkeerd:gevoelvoorsnelheid betekent niet gevoelvansnelheid, want dat laatste is prima in orde. De races gaan ontzettend snel en zijn leuk; ik zou alleen willen dat het spel wat betreft de overdaad aan upgrades voor speciale vaardigheidskaarten soms een beetje op de rem trapt en me gewoon spannende circuits laat beleven en me laat leren rijden. Maar misschien spreekt daar de oude man in mij.
Planetenverscheidenheid achter de barrière
Een mogelijke valkuil zie ik ook nog in de roguelite-structuur van de campagne, omdat Galactic Racer zijn werkelijke diversiteit achter de hand moet houden: je afstruint de ene planeet na de andere, dus rijdt je eerst een half dozijn Jakku-parcoursen voordat je eindelijk naar de tweede planeet gaat, die je vervolgens ook eerst helemaal afstruint.
Natuurlijk wachten er op elke planeet verschillende parcoursen en soorten evenementen op me, maar de woestijn van Jakku is nu eenmaal … een woestijn. Ik vrees dat dit vrij snel gaat vervelen, vooral omdat ik na elke Game Over weer helemaal opnieuw moet beginnen.
De oude Episode 1 Racer hergebruikte weliswaar ook planeten, maar zelden twee keer achter elkaar. In de eerste Cup bezocht ik in elke race een nieuwe planeet, dat was ontzettend spannend.
Misschien compenseert de roguelite-structuur dit doordat ik nieuwe startplaneten vrijspeel of sneller van A naar B spring zodra ik eenmaal een paar permanente upgrades heb – dat kan ik na een uur nog niet beoordelen, maar ik hoop het in ieder geval.
Een nieuwe hoop
Waar ik echter al voorzichtig optimistisch over kan zijn: Galactic Racer wordt geen mislukking. Ja, ik heb hier en daar mijn bedenkingen en kritiekpunten, maar die kunnen a) in theorie nog via patches vóór de release worden verholpen en b) we hebben het hier niet over een alarmfase rood.
De daadwerkelijke gameplay is nu al ontzettend leuk, mede omdat het concept nog steeds uniek is: racen over de coolste locaties uit Star Wars is gewoon een ongelooflijk coole fantasie. En ik ben dolblij dat we zoveel jaar na Episode 1 weer met Racer aan de slag kunnen. Het volgende op het programma is dan groen licht voor Super Bombad Racing 2.
Conclusie van de redactie
Ik had helemaal geen campagne nodig gehad. Wat ik van Star Wars: Galactic Racer verlang, is simpel: een paar afwisselende cups op verschillende planeten, een bonte verzameling coureurs en een beetje sleutelen aan upgrades tussen de evenementen door. Dus … eigenlijk Episode 1 Racer, maar dan met nieuwe graphics.
Wat ik in het spel krijg, gaat echter een andere kant op: er komt geen arcademodus met verschillende coureurs, in plaats daarvan ligt de focus volledig op de campagne rond hoofdpersonage Shade. In ruil daarvoor beklim ik deze keer een echte carrièreladder, ontgrendel ik in de roguelite-modus nieuwe planeten en kan ik tussen de races door vrij met alle personages communiceren. Dat kan heel interessant worden, maar ook in de greppel belanden als ik steeds weer dezelfde circuits en planeten moet afleggen.
Waar Galactic Racer echter al volop scoort: de races rijden gewoonweg fantastisch. Of het nu op een speederbike, landspeeder of skim-ding is – het snelheidsgevoel klopt, de haren in mijn nek gaan rechtop staan tijdens het racen en ik moet voortdurend in fracties van seconden interessante beslissingen nemen. Nu moet alleen de rest nog kloppen en dan wordt Galactic Racer een geweldige comeback voor racefans.
