Alien Isolation 2 heeft nog vele, vele maanden te gaan tot de release, maar Dimi heeft het begin van deze scifi-horror al doorstaan. Met behoorlijk wat enthousiasme.
Ik herinner me dat ik destijds een biertje had opengemaakt. Na meer dan 15 uur had ikAlien: Isolationdoorstaan en dat verdomde Alien eindelijk naar de andere wereld gestuurd. Na talloze mislukte pogingen moest ik als Amanda Ripley het complete ruimtestation Sevastopol in de planetaire atmosfeer laten verbranden om eindelijk een einde aan de nachtmerrie te maken.
Tien jaar later blijkt: dat wasnogsteeds niet genoeg om de beesten definitief de nek om te draaien.
Gelukkig maar.
Want na mijn korte speelsessie metAlien: Isolation 2tijdens het Summer Game Fest in een pikdonkere kamer midden in Los Angeles, heb ik er behoorlijk veel zin in om het vervolg zo snel mogelijk weer in handen te krijgen.
Table of Contents
Wat een rotweer
Alien Isolation 2 gaat verder waar het verhaal van de voorganger ophield. Ik kruip in de huid van een nieuw hoofdpersonage genaamd Blake, die samen met haar collega’s Otto en Cole (ik hoop dat ik hun namen goed heb genoteerd) in behoorlijk slecht weer terechtkomt.
Eerste grote vernieuwing van Isolation 2: het speelt zich niet meer af op het ruimtestation. De proloog van het spel begint op het oppervlak van een planeet, het stormt, het bliksemt, en dat ook nog eens midden in de nacht, waardoor ik nauwelijks iets zie. Eigenlijk zou ik het me in mijn rover wel gezellig kunnen maken, bij de kletterende regen slaapt het zich zo lekker, maar het loopt zoals het loopt: buiten klinkt er een knal, Blake gaat op onderzoek uit.
De eerste minuten van Isolation 2 zijn pure sfeer. Blake doorkruist de modderige nacht, in de verte zie ik de lichten van een of andere, zeker niet dubieuze buitenpost. Omdat de storm bomen bij bosjes heeft omvergevaagd, kruip ik door gladde grotten, alleen de zaklamp wijst de weg.
Creative Assembly grijpt de kans die de verandering van landschap met zich meebrengt: Alien Isolation 2 kan een compleet nieuwe horrorsfeer creëren. Geen steriel, verlaten ruimtestation, maar een vijandige natuur waarin ik me toch vreselijk alleen voel. De start van de game raakt de spijker op zijn kop: 10 van de 10 Giger-punten.
Optreden: Alien
Mijn collega’s hebben midden in de storm het wrak van een ruimtestation gevonden: de Sevastopol. Collega Otto doet het meest verstandige voorstel dat er is: „Dit ruikt enorm, ik ga ervandoor, jullie kunnen beter meekomen.“
Hoofdpersonage Blake doet natuurlijk precies dat en iedereen leeft vredig tot aan hun leven… Grapje, Blake en haar overgebleven collega ruiken natuurlijk een prooi, want wie weet wat voor waardevolle onderdelen er allemaal verborgen zitten in zo’n bedrijfswrak. Dus klimt ze op het dak en laat zich door een luik naar beneden zakken. Op de een of andere manier speelt Isolation 2 dus toch, in ieder geval even, op een ruimtestation.
En nu komt de verrassing waar je gegarandeerd niet op gerekend had: in het wrak van de Sevastopol heeft een alien het overleefd! Blake heeft net de stroom weer aangezet, wat tutorial-dingen gedaan (schroeven, printplaten en dergelijke verzamelen om een paneel te activeren) en prompt breekt de hel los.
Zo dodelijk als vroeger
Ondertussen krimpt alles in mij ineen, want de Alien laat me niet ontsnappen. Eigenlijk hoef ik alleen maar een paar gangen door te steken en via het dakluik te vluchten, maar de AI van het beest is net zo meedogenloos als tien jaar geleden. Ik kruip door kelderputten, maar de Alien vindt me.
Ik kruip onder tafels door, maar het Alien vindt me.
Ik ren als een gek en het Alien … nou ja, dat kunnen jullie wel raden.
Uiteindelijk win ik met de goede, oude “om de hoek gluren en als een laffe kip afwachten tot het alien ver genoeg is weggeploeterd”. Als ik de ladder naar het dakluik beklim, spoort het me toch op, maar net op dat moment blaast de storm het wrak omver, Blake en het alien verdwijnen in de daaropvolgende aardverschuiving, en de demo eindigt.
Een goed teken
Het is natuurlijk nog veel te vroeg om Alien Isolation 2 volledig te beoordelen. Het grootste punt van kritiek op de voorganger – de lengte van de campagne – kwam immers pas na vele, vele uren aan het licht. En mijn demo-build is op zijn best een vroege alpha, een release ligt nog ver in het verschiet.
De meeste gameplay-systemen zijn bovendien nog niet beschikbaar in de proloog. Ik heb geen idee welke nieuwe spelmechanismen er in Isolation 2 zitten, of er nieuwe wapens zijn, nieuwe vijanden, of het verhaal interessante wendingen neemt of dat de Alien merkbaar anders reageert dan in de voorganger.
Maar wat ik heb gespeeld, gaat over de hele linie de goede kant op: de Alien is net zo dodelijk als vroeger, maar door de nieuwe setting en de nieuwe hoofdpersoon voelt Isolation 2 fris genoeg aan om me weer naar een hel te lokken die ik eigenlijk achter me had gelaten. En dat is een behoorlijk goed teken.
