The Coalition levert met dit duistere prequel een technische mijlpaal voor de Xbox. De meedogenloze strijd tegen de Locust grijpt je vanaf de eerste seconde bij de keel.
In een interview met GlobalESportNews vorige week – nog voordat ik Gears of War: E-Day zelf had gespeeld – vertelde studio Creative Director Matt Searcy mij het volgende over de prequel: “En juist dat moment helemaal aan het begin, waarop de wereld denkt na 80 jaar eindelijk vrede te hebben, om vervolgens te zien hoe die hoop volledig wordt verwoest – dat vormt het centrale keerpunt en bepaalt alles wat Gears of War daarna kenmerkt.” Nu ik het nieuwe deel heb gespeeld, kan ik met recht zeggen dat hij niet te veel heeft beloofd.
E-Day keert in veel opzichten terug naar de wortels van Gears of War. En de Emergence Day – de dag waarop de Locust-horde voor het eerst de mensen op Sera overvalt – vormt daarvoor het perfecte decor. Vergeet de kleurrijkere look uit de laatste twee delen. Hier gaat het er ruig aan toe. Bloederig. De Locust-aanval is meedogenloos en precies zo wordt hij vanaf de eerste seconde ook weergegeven – in een scène die me eerder aan games als Resident Evil deed denken. The Coalition houdt zich hier niet in en dat is maar goed ook. Ik zou zelfs zo ver willen gaan om te zeggen dat E-Day de beste Gears-campagne tot nu toe levert.
Uit het niets: De uitbraak van de Locust zorgt voor een echte survival-horror-sfeer
Je beleeft de horror en de verschrikkingen van de plotselinge agressie vanuit het binnenste van de planeet van heel dichtbij. Op een ogenschijnlijk vredige avond drinken Marcus en Dom net een biertje ter ere van Doms broer Carlos in een bar in Kalona – waar ook je latere squadleden Carter en Reyes zich bevinden. De sfeer verandert echter van het ene op het andere moment wanneer aardschokken de stad doen schudden, veroorzaakt door de Locust die uit de grond tevoorschijn komen. Al snel zwermen de eerste kleinere monsters door de straten, die jacht maken op burgers, hen in stukken scheuren en ook jou in het vizier nemen. We hebben wapens nodig, dus de toevallig bij elkaar geraapte groep begeeft zich naar het politiebureau, waar ze een bloedbad aantreffen – ook dat doet me onvermijdelijk denken aan Resident Evil 2.
Maar maak je geen zorgen, qua gameplay volgt Gears of War: E-Day niet in de voetsporen van Capcoms survival-horror, maar blijft het trouw aan zijn cover-shooter-DNA. Het angstaanjagende aspect komt uitsluitend voort uit de sfeer, het geluidsontwerp en het uiterlijk van de tegenstanders. The Coalition slaagt erin om zelfs vijanden die je al in verschillende eerdere delen hebt gezien, weer te laten overkomen als gevaarlijke, bloeddorstige monsters waarvoor je respect hebt.
Een meedogenloze strijd om te overleven: De meedogenloze kracht van de Locust-dreiging
Gears of War: E-Day gaat vanaf het begin voluit. Niet per se wat betreft het tempo van het spel, maar meer wat betreft de intensiteit. En dat in alle opzichten. In de manier waarop de Locust-aanval wordt weergegeven en hoe The Coalition probeert de personages diepgang en persoonlijkheid te geven. Het is een voortdurende wisseling tussen hoop en wanhoop, waarbij je echter nooit het doel uit het oog verliest. Zelfs niet als er om je heen chaos uitbreekt. Of het nu Corpsers of Brumaks zijn, je ergste vijanden kunnen je letterlijk verpletteren als je niet oppast.
Dynamische vuurgevechten: slimme flankaanvallen en nieuwe bewegingsvrijheid
Zelfs – in vergelijking met andere gevechten in E‑Day – doodgewone vuurgevechten zorgen soms voor echte spanning. Tegenstanders proberen je te flankeren. Of ze gooien rookgranaten om je vervolgens door de rookwand heen met een jachtgeweer te verrassen. Als er dan meteen meerdere verschillende soorten vijanden op je afkomen, is het belangrijk om het overzicht te behouden, zodat je niet uit je dekking stormt, om vervolgens door een sluipschutter te worden neergeschoten of voor de voeten van een tegenstander met een Incinerator-jachtgeweer te lopen. Vaak zijn de gevechtszones ruim genoeg om jullie daar zelf de bewegingsvrijheid voor te geven. Jullie uitgebreide bewegingsrepertoire sluit hier goed bij aan, want jullie kunnen nu springen en zijn flexibeler in het gebruik van dekking. Afhankelijk van het obstakel liggen jullie letterlijk op de grond en hurken jullie achter een stuk beton of iets dergelijks om beschietingen te ontwijken.
Laten we het zo zeggen: de gevechten in E-Day zijn niet altijd zo star dat jullie aan de ene kant staan en jullie tegenstanders aan de andere. Verticale dimensies spelen eveneens een rol; tegenstanders kunnen jullie bijvoorbeeld van bovenaf vanuit ramen onder vuur nemen. Op andere plekken sta je midden op een plein en verdedig je daar een positie, terwijl vijanden van alle kanten kunnen oprukken en je onder vuur kunnen nemen. The Coalition combineert dit alles met volop spektakel. De grond breekt open, delen van gebouwen storten in, enzovoort – ik wil hier nog niet te veel over verklappen. Dat de stad een oorlogsgebied is, daar bestaat in ieder geval op geen enkel moment twijfel over. Afhankelijk van de situatie (en de moeilijkheidsgraad) wordt er de hoogste concentratie van jullie gevraagd – na veel intense confrontaties moest ik even een momentje op adem komen voordat ik verder ging.
Even op adem komen tussen het puin: ruimere levels, zijmissies en wapenmods
Dat betekent echter niet dat E-Day de ene actiescène na de andere oplevert. Er zijn steeds weer rustigere momenten tussendoor, waarin je door de stad of een metrotunnel slentert. Deze momenten zijn niet per se opvulling; ze dragen bij aan het verhaal doordat je meer te weten komt of gewoon de tijd hebt om rond te kijken te midden van de verwoesting in Kalona en de sombere sfeer nog beter in je op te nemen.
Indrukwekkende beelden: de Unreal Engine 5 levert een gepolijste, interactieve oorlogsfilm
De verwerking van Emergence Day op het gebied van verhaal en gameplay is slechts één kant van het verhaal; de technische uitvoering is de andere. En die is uitmuntend. Ik heb op de Series X in de kwaliteitsmodus gespeeld en E-Day ziet er daar gewoonweg fantastisch uit. The Coalition maakt gebruik van de Unreal Engine 5 om de oorlogsactie in de stad op een indrukwekkende manier weer te geven. Als de hel losbarst, merk je dat aan de veranderende omgevingen en wanneer er om je heen dingen instorten en ontploffen, heb je echt het gevoel dat je midden in een interactieve oorlogsfilm zit.
De strakke, gepolijste uitvoering verdient bijzondere lof. E-Day is een van de weinige moderne games waarin ik tot nu toe vrijwel geen glitches of soortgelijke fouten heb meegemaakt – af en toe een paar flitsende plassen of dat soort dingen, maar niets dramatisch. Hier is blijkbaar veel aandacht aan de afwerking besteed en dat loont, want je wordt niet uit de immersie gehaald door allerlei bugs. Daarnaast zijn de omgevingen enorm gedetailleerd vormgegeven en speelt The Coalition meer dan eens met het licht- en geluidsontwerp om griezelige, angstaanjagende situaties te creëren. De studio beheerst zijn vak – en zoals ik al aangaf, slaagt het team erin om zelfs de bekende Locust-tegenstanders weer als een echte bedreiging te laten overkomen. Dat had ik niet gedacht, maar het werkt.
Nog even iets over de co-op- en multiplayer-modi. Je kunt met z’n tweeën in splitscreen en met z’n vieren in de online-modus samen spelen. De modi Horde Siege (PvE) en Versus (PvP) waren tijdens de testperiode nog niet beschikbaar.
Gears of War: E-Day – Testconclusie
Uiteindelijk heeft deze test dus uitsluitend betrekking op de campagne – en die verdient zonder meer vijf sterren. Het is inderdaad al een hele tijd geleden dat een spel me voor het laatst zo in zijn ban heeft gehouden en geboeid heeft. Ik kan me voorstellen dat er een zekere druk op het team rustte om de vaak genoemde Emergence Day op passende wijze tot leven te brengen. Precies dat is The Coalition op uitmuntende wijze gelukt, zowel op gameplay- als op technisch vlak. De techniek laat hier niets te wensen over en helpt de studio om een meeslepend, brutaal en intens oorlogsspektakel neer te zetten. Je voelt medelijden met al die virtuele mensen die in Kalona binnen een paar uur worden afgeslacht, terwijl je zelf een emotionele achtbaanrit doormaakt, van het ene succes naar de volgende verpletterende tegenslag slingert en toch gewoon doorgaat – want je moet tenslotte iets doen om je tegen de Locust te verdedigen. Je voert hier weliswaar scifi-gevechten tegen gemene monsters uit het binnenste van de planeet, maar daardoor verliest het verhaal niets van zijn menselijkheid. Na de kritiek op de laatste twee delen en de lange pauze tot E-Day kan ik zeggen dat het wachten zeker de moeite waard is geweest – hier wacht je niets minder dan het sterkste Gears-verhaal tot nu toe.
