De Locust is uit de doek: Gears of War: E-Day heeft een overvloed aan gameplay onthuld; de shooter is een van de grootste troeven van Microsoft. En achter de schermen hebben we zelfs nog meer ontdekt.
Interviews met AAA-ontwikkelaars behoren vaak tot het meest moeizame deel van mijn werk. Je zit daar met professionals die jarenlange mediatraining hebben gehad, omringd door PR-mensen die er nauwlettend op letten dat geen enkel woord afwijkt van het officiële persbericht. En hé, dat kan ik zelfs wel begrijpen; we hebben allemaal al meegemaakt dat twee verkeerd geformuleerde zinnen in het tijdperk van het internet een lawine kunnen veroorzaken. Waarschijnlijk wordt Yves Guillemot vandaag de dag nog steeds met een schok wakker en schreeuwt hij »AAA-game!«
Des te verfrissender is het als blockbuster-ontwikkelaars gewoon eens vrijuit kletsen. Bijvoorbeeld bijGears of War: E-Day. Ik zit in Los Angeles, in de nasleep van het grote Xbox-showcase-evenement, met Matt Searcy, Aryan Hanbeck en Nicole Fawcette in een apart kamertje – stuk voor stuk belangrijke figuren achter de nieuwe Gears – om naar hartelust te praten over alles wat ik over de nieuwe Gears wil weten. Er zijn geen beperkingen, geen script, geen regels.
Maar ontwikkelaar The Coalition heeft ook heel wat goed te maken. Gears 5 uit 2019 heeft een slechtere reputatie dan een ‘Hawaii-pizza’. Wat betreft open wereld, verhaallijn, microtransacties en gameontwerp ging de game voor veel fans de helemaal verkeerde kant op. Geen wonder dat er nu al zeven jaar radiostilte heerst.
Gears of War: E-Day wil daar met een spetterende comeback verandering in brengen. En ik verlaat mijn afspraak met een behoorlijk goed gevoel, want de shooter slaat in mijn ogen drie echt goede richtingen in.
1. Een open wereld die er geen is
Gears 5 is een laat slachtoffer van de open-wereld-trendgolf van de jaren 2010. Jullie herinneren het je vast nog wel: het leek wel alsof elke nieuwe blockbuster plotseling een open spelwereld nodig had om dat modewoord op de verpakking te kunnen zetten en idealiter ook nog wat servicegame-elementen erin te verwerken, zodat mensen zo lang mogelijk aan de haak zouden blijven. Soms pakte dat goed uit… in het geval van Gears 5 niet.
De lege, open gebieden en de opgelegde voertuigpassages zijn tot op de dag van vandaag het grootste punt van kritiek op Gears 5. De quasi-opvolger E-Day pakt dit daarom duidelijk aan: zoiets zal zich niet herhalen.
Des te ironischer dat art director Aryan Hanbeck de term ‘open wereld’ laat ontglippen, maar hij corrigeert zijn verspreking onmiddellijk: E-Day ziet af van open-wereld-passages. Geen eindeloos ronddwalen, geen verplichte voertuigen. Maar helemaal lineair wordt E-Day daardoor toch niet.
The Coalition streeft naar een betere balans dan in de voorganger, want wat Aryan Hanbeck bedoelt: in E-Day volg je grotendeels vooraf uitgeschreven missies door de verwoeste stad Kalona, maar af en toe opent het level zich. Je kunt dan binnen een district vrijwel zelf bepalen waar je als eerste naartoe wilt gaan; inclusief optionele missiedoelen.
Je kunt bijvoorbeeld naar eigen inzicht een groep in nood redden van de Locust en daarvoor verhaal- of uitrustingsbeloningen krijgen. Of je negeert de bende (schaam je!).
In mijn ogen klinkt dat als precies de juiste middenweg: juist een indrukwekkende stad verspilt zijn potentieel in puur lineaire levels, een beetje open mag best. Idealiter worden de gevechtsarena’s zo meer een sandbox, waarin ik echt vrij kan beslissen hoe, waar en wat ik aanval. Heel gaaf.
2. Meer bewegingsvrijheid
Toen de eerste Gears of War het levenslicht zag, waren cover-shooters revolutionair. Eindelijk kon ik ook op de console zonder problemen in shooters schieten, omdat ik de tijd kreeg om op adem te komen en te richten. Cover-shooters openden definitief de deuren van de consoles voor de mainstream-shooter, nadat Halo en co. daar al een paar jaar eerder een voet tussen de deur hadden gezet.
In 2026 is de situatie veranderd: shooters zijn op consoles al lang gemeengoed – cover-shooters daarentegen zijn juist zeldzamer geworden. Toch neemt E-Day de juiste beslissing om deze kern van het merk niet op te geven. Dat de Gears-soldaten zich met hun zware uitrusting naar de dekking worstelen en daarbij autodeuren verpletteren, terwijl om hen heen
Maar Marcus en Dom krijgen een paar nieuwe trucs. De game maakt voortaan onderscheid tussen verschillende dekkingshoogtes, dus de Gears sluipen deels langs barricades van een meter hoog. Bovendien kunnen ze over korte afstanden glijden. En springen! De ontwikkelaars benadrukken meteen dat sprongen in Gears geen wondermiddel zijn om vijandelijk vuur te ontwijken. Gears wordt dus geen CoD-kloon waarin iedereen als wilde konijntjes rondhuppelt.
Vooral in de multiplayer hoop ik dat de nieuwe bewegingsmogelijkheden voor een modernere spelstroom zorgen; dat klinkt precies als de juiste richting.
3. We reizen terug in de tijd
Net als bij Halo is het verhaal van de Gears-saga na het einde van deel drie in een behoorlijke impasse terechtgekomen. Tegelijkertijd liggen de gloriejaren van de serie al zo lang achter ons dat je de jonge spelers van morgen waarschijnlijk eerst weer moet laten zien wat Gears zo aantrekkelijk maakt. Dat E-Day teruggaat in de tijd, slaat hier twee vliegen in één klap.
E-Day heeft alles in zich om de Halo: Reach van de Gears-saga te worden: Een duister voorverhaal dat een wereld laat zien die we tot nu toe alleen in boeken en strips hebben ervaren. Want voordat de Gears de strijd tegen de Locust aangingen, kwamen ze net uit een gigantische burgeroorlog tegen zichzelf. Net als de Spartans in Halo maken ook de Gears eigenlijk deel uit van een fascistoïde militaire machinerie die mensen genadeloos uitbuit.
Dit Sera wil ik eens in een game beleven. Een samenleving waarin de slechteriken alleen maar ‘goeden’ worden omdat ze tegen nog slechtere schurken vechten. Een samenleving die qua technologie op de aarde lijkt, maar onder de oppervlakte toch heel anders in elkaar zit. Een samenleving vol tegenstrijdigheden, die ruige helden als Marcus, Dom en co voortbrengt.
En de ondergang van een beschaving biedt potentieel voor zoveel coole verhalen, zowel kleine als grote, die via de omgeving of rechtstreeks via dialogen worden verteld. Ik zie steeds weer teleurstelling over het feit dat E-Day de verhaallijn van Gears 5 niet oppakt, maar ik ben er juist vast van overtuigd: in het verleden van het Gears-universum liggen nog zoveel verhaalpareltjes. Het wordt tijd dat iemand die eens boven water haalt.
En dat de ontwikkelaars hier zelfs samenwerken met Karen Traviss, die de originele Gears-romans heeft geschreven, is meer dan alleen de kers op de taart. Het stemt me hoopvol dat de ontwikkelaars van The Coalition weten hoe ze met de erfenis van Gears moeten omgaan. Of dat ze in ieder geval eindelijk hebben geleerd van de mislukkingen bij de voorgangers.
Conclusie van de redactie
Gears of War: E-Day is mijn hoogtepunt van het Summer Game Fest 2026. Hoe fantastisch ik de verscheidenheid aan grote en kleine games buiten de big-budget-blockbusters ook vind: mogen twee, drie games per jaar toch graag de grenzen verleggen van wat er technisch gezien op dit moment mogelijk is. En E-Day lijkt precies dat te doen. De ondergang van Kalona belooft een grafisch spektakel dat zijn gelijke niet kent.
Maar er is meer: het belooft een terugkeer van de Gears-serie naar haar oude sterke punten. Met de nadruk op klassieke Locust-schietpartijen, klassieke karakterdynamiek en klassieke deugden van het gamedesign. Geen open wereld, geen geforceerde ontgrendelingsgok, geen meanderend verhaal dat alleen maar bestaat omdat het op de een of andere manier verder moet gaan.
The Coalition zet zich precies voor de juiste dingen in. Nu moet de voltooide game alleen nog maar waarmaken – en daar hangen voor mij momenteel de grootste vraagtekens. Gears of War: E-Day heeft het potentieel om als eerste Gears-game van het post-Epic-tijdperk de genialiteit van de klassiekers te evenaren. Maar dat zijn verdomd grote voetsporen om in te treden.
