Blizzardgames maken ons verslaafd aan loot en XP. Achter de schermen van kerker jagen, zijn perfide mechanieken aan het werk om het ons moeilijker te maken te stoppen.
Wanneer we het over andere onderwerpen hebben, vraagt Peter Bathge me of ik niet eens de Diablo games wil analyseren in een artikel. “Natuurlijk, waarom niet?”, denk ik. Maar hoe slaagt de serie, die in 1996 van start ging en nu drie hoofddelen plus uitbreidingen telt, er eigenlijk in om ons gamers hackend en slayend een weg te banen door hordes ondoden ongedierte? Nadat ik in mijn brein had nagedacht over factoren als verhaal, immersie, toegankelijkheid, motivatie, buit en beloningsmechanismen (en me daar ongelooflijk slim over had gevoeld), wilde ik ’s avonds kort spelen om mijn ideeën met inhoud te staven.
Toen begonnen de problemen.
04:07: De slachter ligt weer in zijn eigen ondode poel voor me, en het door mijn demonenjager in stukken gehakte lichaam lost op in de verzengende hitte van de ongenaakbare martelput. Door de laatste premie missie te voltooien, kan ik mijn beloning in ontvangst nemen in de vorm van de grote Horadric kist. Er was niets dan rommel in de laatste 23 kisten die nacht, maar nu zal er zeker iets bruikbaars zijn!
Ik ga naar Deckard Cain, de oude Item Forensic, haal mijn beloning, open het, en zie, binnenin zit het Legendary Trivia item uit de Soulless Collector set! Nu wil ik ook de andere items, Paragon level 302 is nog steeds uitbreidbaar, meer moeilijkheidsgraden willen veroverd worden en bovendien kan het laadscherm me nog zo vaak vertellen dat het niet bestaat: Ik vind het geheime koe level zelfs zonder Kanai’s kubus en runder bardike!
