De makers van Ghostrunner passen de bekende formule toe op een mythisch opgeblazen legende rond Napoleon, maar benutten het verhalende potentieel niet ten volle.
Ik zou nu kunnen beschrijven hoe gaaf het is dat je af en toe de stem van Napoleon hoort terwijl je een door oorlog verwoest land verkent, waar een vreemde plaag mensen en dieren heeft veranderd in gemuteerde, agressieve wezens. De beroemde veldheer wordt namelijk ingesproken door Vincent Cassel (Irreversible, Black Swan, Westworld – jullie kennen allemaal zijn gezicht, maar slechts weinigen kennen zijn naam) en als een studio een bekende beroemdheid aan boord haalt, dan heeft het op verhalend vlak in ieder geval grootse plannen.
Er zit dus veel fantasie in het spel, gecombineerd met een scenario dat weliswaar niet geheel onbekend is, maar toch fris en sfeervol is, en dat ontwikkelaar One More Level op technisch overtuigende wijze tot leven brengt. Vooral de soms bijzonder dichte mist- en rookwolken hebben mijn hart veroverd. Ik kan me niet herinneren dat ik dit ooit eerder in deze vorm heb gezien.
Met schuine planken gebarricadeerde houten hutten, muren opgetrokken uit grote stenen, een oude kerk – en dat alles in de oranje zonsondergang of onder bleek maanlicht: Valor Mortis is een sfeervolle reis naar een tijd die in deze vorm natuurlijk nooit heeft bestaan.
Waarover je echter veel te weinig te weten komt om het buiten het uiterlijke om interessant te vinden. De omgeving vertelt niet veel over haar geschiedenis, en ook via achtergelaten notities, de korte nevenmissies of zelfs de Napoleon die op sommige plekken vanuit het off spreekt, kom je niets te weten op een manier die de setting voor mij interessant zou hebben gemaakt.
Het blijft te oppervlakkig om me echt in zijn ban te trekken. Jammer! Als je het mij vraagt, laat One More Level hiermee de kans liggen om zich na Ghostrunner niet alleen op speltechnisch vlak te veranderen, maar ook op verhalend vlak te ontwikkelen.
Waar gaat dit allemaal eigenlijk over? Als soldaat William word je tot nieuw leven gewekt nadat je alter ego in een gevecht is gesneuveld. Wat er precies is gebeurd, weet William echter niet. Het is dus de bedoeling om de oorzaak van de gruwelijke waanzin te achterhalen en daarbij natuurlijk talrijke gemuteerde wezens te verslaan. Handig is daarbij dat William van een dode het vermogen krijgt om zijn linkerarm als vlammenwerper te gebruiken.
Met zwaard en kogels
In dezelfde hand kan hij echter ook een pistool vasthouden, terwijl hij in zijn rechterhand altijd een zwaard draagt. Want hoe belangrijk het ook is om op zwakke plekken te schieten en tegenstanders in brand te steken, de nadruk ligt hier toch vooral op het gevecht van dichtbij. Een first-person-perspectief hoeft namelijk geen shooter te zijn. Valor Mortis speelt zich veeleer af zoals de meeste Soulslikes: je valt aan, pareert, ontwijkt en maakt vooral gebruik van de tegenaanvallen die daardoor ontstaan. Ja, je kunt zelfs individuele tegenstanders in het vizier houden, zodat je de camera niet handmatig hoeft te draaien.
En dat werkt allemaal uitstekend! Het vechtsysteem is niet waanzinnig complex – dat hoeft het ook helemaal niet te zijn. Wel moet je hier ook Williams uithoudingsvermogen in de gaten houden, terwijl je de energie die nodig is om vuur in te zetten verkrijgt door zwakke plekken aan te vallen en verloren levenskracht via verschillende tactieken kunt herstellen. Tactisch interessant is het samenspel van verschillende elementen, oftewel de manier waarop je van dergelijke synergieën gebruikmaakt.
Wie roguelikes kent, kent zeker ook Valor Mortis. Bij overlijden moet je verloren ervaringspunten gaan verzamelen; het aantal genezingscapsules is beperkt, maar kan in de loop van het avontuur worden uitgebreid, en je slaat je voortgang op bij licht… bij lampen die om de paar honderd meter zijn geplaatst en die niet in de laatste plaats dienen als snelle reisbestemmingen. Als je tussen twee lampen een lastig stuk hebt doorstaan, kun je bovendien vergrendelde deuren openen of een ladder naar beneden laten zakken, zodat je later niet het hele stuk opnieuw hoeft af te leggen.
Nu zou ik het levelontwerp daarbij noch als verrassend, noch als bijzonder slim willen omschrijven. Een groot deel van het avontuur voert je namelijk door uiterst rechtlijnige gangen, waarin weliswaar hoekjes met verborgen kisten te vinden zijn, evenals afgesloten paden die duidelijk aangeven dat je ze pas kunt openen met vaardigheden die je later krijgt. Maar ik vond dat net zo min verrassend als dat ik de korte uitstapjes voor zijmissies als speltechnisch rijk zou omschrijven.
Kenmerkend hiervoor vond ik een verborgen kist in een donkere hoek van een donkere grot. Die werd blijkbaar bewaakt door een van de mutanten – die echter alleen maar met gebogen hoofd op de grond zat. Heel langzaam liep ik langs hem heen, draaide me meerdere keren naar hem om en opende toen de kist. Hij reageerde niet en uiteindelijk liet ik hem daar zitten. Maar: wat was er met hem aan de hand? Was zijn gedrag slechts een programmeerfout of zat er een klein verhaal achter?
Niets daarvan wordt op dat moment duidelijk, waardoor het moment meer vervluchtigt dan dat het indruk maakt, en uiterlijk op dat moment was het me duidelijk dat Valor Mortis weliswaar een coole actiegame is, maar geen meeslepend avontuur.
Wat aan de ene kant ontbreekt…
Kanonnen die tijdens de oorlog zijn achtergelaten, werken nog steeds; kapotte olielampen laten een brandende plas achter; rood gemarkeerde vaten exploderen; met een grijphaak slingert men zich enkele tientallen meters over een gevaarlijke vijand heen of trekt men platforms naar zich toe, en nog veel meer.
Het is leuk om met dit alles te experimenteren. Vooral omdat je je ook naar vijanden kunt besluipen om ze van achteren te vermoorden. Af en toe opent One More Level zelfs de omgeving, zodat je Williams’ vaardigheden en zijn interacties met de omgeving slim kunt combineren. Dat voelt dan bijna – maar echt alleen maar bijna – als een ‘immersive sim’, en daarom zijn zulke situaties, evenals een paar van de geslaagde baasgevechten, de hoogtepunten in deze soulslike.
Net zo vertrouwd, maar wel heel motiverend, is de ontwikkeling van je eigen vaardigheden en de verschillende wapens. Bij beide bouw je namelijk vooral ervaringspunten op om hogere waarden te bereiken, maar ontgrendel je ook geavanceerde vaardigheden, waardoor je je eigen speelstijl kunt ontwikkelen. Je kunt de ontwikkeling trouwens op elk moment resetten voor een verwaarloosbaar aantal ervaringspunten.
Valor Mortis in de test – Conclusie
Het is wel zo dat ik na de twee uitstekende Ghostrunner-speedruns een beetje teleurgesteld ben. Technisch en qua gameplay laat One More Level weliswaar zien wat de studio in huis heeft. Qua inhoud is Valor Mortis echter zo’n stereotiepe Souls-achtige game dat ik het over lange stukken licht vermoeiend vond – wat nog werd versterkt door het feit dat het in principe coole scenario weliswaar erg sfeervol is, maar eerder als achtergrondruis overkomt in plaats van me verhalend te boeien. Wie zich er af en toe doorheen wil worstelen, vindt er een aangenaam pittige first-person soulslike in. Verwacht alleen geen groot avontuur.
