Wie het eerste deel kent, weet: hier wordt niet geschoten, maar gebalanceerd. Door rivieren, over kliffen, met veel gewicht op je rug – ook in 2025 is de gameplay rustig en vereist het geduld. De rust is echter geen tekortkoming, maar een methode. Kojima wil dat we gevoelens ervaren: eenzaamheid, verbondenheid, verval. En dat lukt.
Technisch gezien is de PS5-titel een hoogstaand product:De gezichtsanimaties zijn tot in detail uitgewerkt, de landschappen tussen Mexicaanse ruïnes en mistige bosvalleien zien er zo echt uit dat je bijna kou krijgt. Muziek en geluidsontwerp dragen bij aan de dichte sfeer – vaak rustig, dan weer overweldigend.
Raadsels, sterren en diepgang: een bizar meesterwerk met durf en eigenheid
Pas in het tweede deel ontvouwtDeath Stranding 2al zijn sterke punten. Het verhaal is duidelijker verteld dan in zijn voorganger, maar blijft door en door Kojima: mysterieus, overladen, fascinerend. Dankzij de nieuweencyclopedie “Corpus” behouden ook nieuwkomers het overzicht.En wie zich er dieper in wil verdiepen, ontdekt verwijzingen naar filosofie, politiek – en popcultuur.
Sterren als Léa Seydoux, Elle Fanning en Guillermo del Toro(dit keer zonder tekst) geven de wereld extra gewicht. De baasgevechten zijn episch in scène gezet, ook al zijn ze speltechnisch nauwelijks uitdagend. Daar staat tegenover dat de keuzemogelijkheden in het missieontwerp scoren: sluipen of schieten, risico nemen of een omweg maken – eindelijk heeft de speler echte keuzevrijheid.
Of je het spel geweldig zult vinden, hangt af van wat je ervan verwacht. Wie op zoek is naar actie, zal hier vaak met een gevoel van onbehagen achterblijven. Maar wie zich laat meeslepen door Kojima’s eigenzinnige visie, krijgt een spel dat meer durft dan bijna alle andere – en daarbij veel dingen goed doet.Death Stranding 2is geen spel voor iedereen. Maar voor sommigen is het het spel van het jaar.
