In plaats van een melige horrorfilm met een mascotte vindt Dani in Don’t Fret een charmant eerbetoon aan een klassieker uit het genre.
Houd op, stop, wacht! Maak niet dezelfde fout als ik! Als de trailer van Don’t Fret tijdens de Future Game Show over mijn scherm flitst, ontlokt het me een geamuseerde zucht … meer ook niet. Je speelt er immers een gitaar in – je maakt er dus geen muziek op, maarwordtletterlijk het snaarinstrument. “Weer zo’n grapspel”, denk ik bij mezelf en schuif mijn herinneringen aan de trailer direct verder door naar mijn mentale versnipperaar.
Terwijl ik op Steam rondkijk, kom ik het spel weer tegen en zie ik,
Ernstige tonen
Als ik op ‘Start’ klik, verwacht ik eigenlijk een grappig horrorspelletje vol leuke mascottes en flauwe grappen. Maar in de intro slaat Don’t Fret meteen verrassend sombere tonen aan: ik zie een man – vermoedelijk de vader van de kleine hoofdpersoon Fret – die woedend tegen de voordeur hamert, tegen zijn vrouw schreeuwt en uiteindelijk de ruit inslaat om met geweld binnen te dringen. In paniek vlucht Fret naar zijn kamer, klampt zich vast aan zijn geliefde gitaar en verstopt zich in de kast … om even later als precies dat instrument op een middelbare school wakker te worden.
Schoolgebouwen zijn onder normale omstandigheden en bij daglicht al een ware hel, maar de muziekschool Harmonic Heights gaat nog een octaaf lager. De muren zijn beplakt met posters van vermiste kinderen, kluisjes liggen op de grond en verspreiden de achtergelaten spullen van leerlingen over de vloer.
In de donkere gang kleeft een griezelige cocon aan de muur, omwikkeld met cassettebandjes, waaruit angstaanjagend behendige wezens tevoorschijn komen. Het pleisterwerk brokkelt af van het plafond, vergezeld van zwaar gestamp ergens boven me.
Mocht het tot nu toe nog niet duidelijk zijn geworden: er is iets helemaal mis met deze school!
Haha, woordspeling
De naam van het spel is trouwens erg grappig. De Engelse uitdrukking »Don’t fret« betekent zoiets als »Maak je geen zorgen«. Maar ‘fret’ is niet alleen de naam van de hoofdpersoon, maar ook het Engelse woord voor de frets op de gitaarhals. In het Nederlands zou de woordspeling waarschijnlijk ‘Laat je niet van de wijs brengen’ zijn. Je weet wel, omdat je gitaar speelt en zo! Haha.
Een Alien-Isolation-cover
En inderdaad: Don’t Fret leent namelijk op uiterst slimme wijze elementen van een van de allerbeste vertegenwoordigers van het genre – Alien: Isolation. Het grootste deel van de tijd moet ik me in de schaduw verstoppen, stilletjes langs de tegenstanders sluipen of ze afleiden met flessen. Een speciaal apparaatje laat me heel precies zien wanneer er gevaar om me heen loert.
Ook de »Alien« maakt zijn opwachting in de demo: uit de ventilatieschachten springt een gigantisch monster met gespierde poten en een cassettekop. Als ik gepakt word, is het voorbij – dus ren ik voor mijn leven.
Don’t Fret is echter niet zomaar een ongeïnspireerde kopie, maar lijkt meer op een coole indie-cover. Het voorbeeld is zeker herkenbaar – maar de horrorgame creëert ook een eigen overlevingsconcept. Alles is consequent gewijd aan het muziekthema, maar komt op mij verrassend genoeg helemaal niet meer gek over, maar maakt me juist nieuwsgierig naar meer.
Het monsterontwerp is fantastisch en doet mijn bloed stollen dankzij de claustrofobische ruimtes, knipperende lichten en de behendige bewegingen van de wezens.
Ik was teleurgesteld toen de demo van ongeveer 30 minuten voorbij was – en dat is altijd een goed teken! Ik kijk er erg naar uit om nog meer te zien van gitaarjongen Fret en ben benieuwd hoe Don’t Fret de horrorklassieker Alien: Isolation in het verdere verloop van het spel interpreteert. Ik verwacht hier niet de volgende hit in het horrorgenre, maar op zijn minst een geheime tip voor liefhebbers.
