De nieuwe Screamer mag dan een aloude naam hebben, het heeft niet veel te maken met de klassieke racegameserie uit de jaren 90. Behalve dan dat ook hier de loden voet tot het uiterste wordt gedreven.
Laten we het direct hebben over de felblauwe walvisolifant die in de kamer pulseert: Nee, deze schreeuwer heeft helemaal niets te maken met de oude internationale racegames met dezelfde naam (bij ons bekend en geliefd als “Bleifuss”). Ja, beide spellen gaan over snelle auto’s en net als nu zitten de Italianen van Milestone achter het spel. Maar dat is het wel zo’n beetje.
Waarom dan nog een recensie schrijven? Omdat er een gebrek is aan goede arcaderacers, Need for Speed in de ijskast is gezet en Screamer ons misschien geen gejuich ontlokt, maar toch zijn paardenkrachten op de weg zet. GlobalESportNews vertelt je of het de moeite waard is om te kopen – en voor wie.
Cash for Fahres
Het middelpunt van Screamer is “Het Toernooi”: Ergens in de niet al te verre toekomst, dystopisch en Blade Runner-neon-lit natuurlijk, organiseert een mysterieuze “Mr A” een autorace waarin groepen zogenaamde “screamers” het tegen elkaar opnemen.
Dit zijn teams met namen als “Green Reapers”, “Strike Force Romanda”, “Kagawa-Kai” of “Anaconda Corp”, die allemaal hun eigen redenen hebben om deel te nemen aan het toernooi.
Sommigen willen wraak voor een vermoord lid, anderen zijn op zoek naar roem en eer. En allemaal zijn ze geïnteresseerd in het prijzengeld van in totaal *kijkt op biljetten* een relaxte 100 miljard US dollar. Ja, in de wereld van Screamer worden er absoluut geen bonen verspild.
Om dit stabiele bedrag in de wacht te slepen, kruip je in de huid van verschillende coureurs uit alle teams. Aan het stuur van hun individuele voertuigen moet je in vele missies allerlei taken vervullen: bepaalde rondetijden halen, records verbreken, een bepaalde podiumplaats behalen, boosts activeren tijdens een drift of teamraces winnen.
Een juweeltje in het dystopische bos
De ene missie win ik zonder problemen met een gat van 500 meter naar de tweede plaats, in de volgende missie maak ik nauwelijks rijfouten en schraap ik me naar een genadige derde plaats.
Je reist ook over relatief weinig sporen: er zijn vier verschillende scenario’s, met 32 sporen die slechts gedeeltelijk andere delen van de omgeving voor zichzelf gebruiken.
In ieder geval ziet het geheel er erg goed uit: Je krijgt de actie alleen van buitenaf te zien, maar de waanzinnig hoge snelheid en de crasheffecten zien er van daaruit erg goed uit. En het geheel draait snel en stabiel, zelfs op mid-range systemen met een hoog detailniveau.
Het is alleen jammer dat er niet echt veel te zien is buiten de prachtig geënsceneerde circuits. Als je terugdenkt aan de originele Screamer (die sterk gebaseerd was op de eerste Ridge Racer), was er overal wel iets te beleven met vliegtuigen, helikopters en kabelbanen die door het scherm zoefden. Dat is hier niet het geval.
geen-racespel-als-andere
In het toernooi speelt de plot die draait om racen, wraak en rijkdom een opvallend grote rol. Zo groot zelfs, dat de korte races soms meer aanvoelen als opvulling.
Voor en na de races wordt er eindeloos tegen je gepraat, voornamelijk in dialogen cutscenes die vanuit zijaanzicht worden gepresenteerd, maar ook in zeer solide gemaakte filmpjes gemaakt door de gerenommeerde Japanse anime studioPolygon Pictures(Tron: Uprising, Love, Death & Robots, etc.).
Een bijzonder kenmerk van de plot is dat hier, net als in Tekken 8, bijna elk personage een andere taal spreekt – van Engels tot Frans, Italiaans of Spaans tot Duits en Japans, je krijgt een heleboel te horen zonder dat de personages ook maar de minste communicatieproblemen met elkaar hebben. In tegenstelling tot Tekken heeft Screamer tenminste een vijgenblad als verklaring voor dit babelfish-wonderland.
In ieder geval is het plot goed gedaan. En als je er waarde aan hecht om zo polyglot mogelijk te zijn, vooral als het op scheldwoorden aankomt, dan is Screamer een uitstekende leermeester. Want er wordt hier flink gevloekt en de teams nemen absoluut geen blad voor de mond.
Op de lange duur is het echter allemaal een beetje veel en vermoeiend; wat mij betreft had ik het beter gevonden als de schaal van het spel/verhaal veel meer in de richting van het spel was gedraaid. Je kunt tenminste alle race-onderbrekingen overslaan als je geen zin hebt om naar het geplaag te luisteren.
Anime Drift Master
Het toernooi is niet alleen het middelpunt van het verhaal, maar ook de tutorial van de game. Dit komt omdat Screamer een aantal speciale functies biedt die het duidelijk onderscheiden van standaard racegames.
Eerst is er de besturing, die erg geïnspireerd is op het twee-stok-systeem in Inertial Drift. Denk eraan: daar wordt de linker joystick gebruikt om normaal te sturen en de rechter om het driften te besturen. In Screamer daarentegen wordt de linker joystick gebruikt om normaal te sturen en de rechter om de drift te besturen. Oké, we hebben het minder over “geïnspireerd” en meer over “overgenomen”.
Hier en daar vereist het systeem enige gewenning. Vooral met de drift heb je opmerkelijk precieze controle over het bochtenwerk van je eigen voertuig, maar het vereist ook heel precieze controle. Als je onder de verkeerde hoek een bocht ingaat, knal je op volle snelheid tegen de stoeprand aan, wat je niet alleen vertraagt, maar je soms ook de extra brede achterspoiler kost.
Maar als je het driften na wat oefenen eenmaal onder controle hebt, voelt het allemaal best gaaf. Opeens kun je vanaf volle snelheid driften, precies het verloop van een bocht volgen, tot net een paar centimeter voorbij de stoeprand – en het dan allemaal afmaken met een precies getimede turboboost als je terugkeert op het rechte stuk. Want dan is er nog het echosysteem.
Hello Echo! Hallo schreeuwer!
De manier waarop je tijdens het toernooi kennismaakt met “Echo” is echt stom. Laat ik het samenvatten: “Hé, ik ben de monteur die je niet kent. Ik ga een apparaat in jullie superdure superauto’s installeren dat voor mij is ontwikkeld en dat ervoor zorgt dat als je auto ontploft, je meteen weer tot leven wordt gewekt. Cool? Cool!”
Ahem. Oké. Echo is een verzameling spelmechanismen die elders Turbo Boost, Takedown of Shield zouden worden genoemd. Om een van deze te kunnen gebruiken, moet je “sync”-energie opbouwen door zo behendig mogelijk te rijden of zo precies mogelijk te schakelen.
Als je dit gebruikt, wordt er “entropie” opgeladen, die je weer kunt gebruiken voor een kort schild of een “overdrive” – als je er een tegenstander mee raakt, barst hij spontaan in vlammen uit. Maar jij ook als je tijdens deze fase de muur raakt. Een klassiek risico-beloningssysteem.
Dit alles is verdeeld over de schouderknoppen van de gamepad (sterk aanbevolen door het spel) en het kost wat tijd om er vertrouwd mee te raken. Gelukkig wordt dit pas geleidelijk geïntroduceerd tijdens het lange toernooi.
De speelhal roept!
Als je daarentegen meteen in de actie wilt duiken, is de arcademodus je bestemming bij uitstek: normale races en teamraces, verschillende challenge-varianten en checkpoint- en tijdraces staan je hier te wachten – meer dan genoeg keuze voor langdurig, vol gasplezier. In het begin is er echter erg weinig content, omdat circuits en voertuigen worden vrijgespeeld tijdens het toernooi of via permanente arcaderaces.
Het geheel ziet er echt goed uit. En het loopt echt verdomd snel!
Gewillige verzamelaars zullen het archief na verloop van tijd vullen met artwork, video’s, de (heerlijk intense) soundtrack en tal van personaliseringsopties voor alle voertuigen.
Als je je grote-spoilerjuweel aan de wereld wilt laten zien, kun je tijdens de races op elk moment overschakelen naar de fotomodus om zeer dramatische foto’s van je eigen auto te maken vanuit de gekst mogelijke perspectieven en met veel filtervermogen.
Natuurlijk niet in de multiplayer-modus, want dat zouden de andere coureurs waarschijnlijk stom vinden. Screamer biedt verschillende multiplayer-varianten, waaronder een splitscreen voor maximaal vier deelnemers, wat je tegenwoordig zelden ziet.
Conclusie van de redactie
Cutscène, cutscène, cutscène, korte race, cutscène, cutscène – dit is precies hoe ik me voorstel dat een racegame ontwikkeld door Hideo Kojima eruit zou moeten zien. Hoewel het toernooi echt stijlvol in scène is gezet, bestaat het uit te veel geklets en te weinig actie op de piste. Daardoor merkte ik tijdens de test al na korte tijd slijtage aan de “skip”-knop. Het plot is toch niet zo interessant, ook al is mijn internationale vluchtelingenvocabulaire hier behoorlijk uitgebreid.
Inhoudelijk kun je pure arcade verwachten. De driftcontrole via de rechter joystick werkt goed en precies na een tijdje wennen. Maar net als bij Inertial Drift voelt het als de oplossing voor een probleem dat eigenlijk niet bestaat. Ondertussen heb ik ter vergelijking OutRun 2006: Coast 2 Coast gespeeld en ik moet zeggen: de drifts werken net zo nauwkeurig en zijn veel gemakkelijker te gebruiken
Screamer is echt een goede racegame, met razendsnelle, prachtig effectieve graphics, een opmerkelijk krachtige soundtrack en uitdagende tegenstanders. En ook al slaan niet alle functies echt ergens op, ik waardeer het dat er hier en daar iets nieuws wordt geprobeerd. Ook al schiet het af en toe zijn doel voorbij.
