Ik heb het rollenspel Ardenfall al een tijdje in de gaten gehouden, nu heb ik tijdens het Steam Next Fest eindelijk de demo gespeeld en ik moet er absoluut over vertellen.
Je moet een boek nooit op zijn kaft beoordelen, zeggen ze. Maar ik hou van mooie kaften en dat geldt ook voor games. Ik vind het niet nodig dat elke game hyperrealistische 4K-texturen en raytracing heeft, maar ik wil wel een aantrekkelijke grafische stijl. En daarom was Ardenfall bij mij bijna gezakt.
Gelukkig maar bijna! Tijdens het Steam Next Fest heb ik toch de tijd genomen om de demo te spelen. Nu kan ik jullie alleen maar aanraden: zet je eroverheen, vergeet de graphics en geef Ardenfall zeker een kans als je met een glimlach terugdenkt aan Morrowind, Oblivion of Skyrim.
Speeldiepte in plaats van optiek
Laten we het eerst hebben over de pixelachtige olifant in de kamer: Ardenfall is slechts
een indiegame en dat zie je ook. Ik moest wennen aan texturen met weinig details, vlakke belichting en weinig spectaculaire effecten.
Bijna niemand zal het rollenspel als mooi omschrijven. Maar de wereld is niettemin liefdevol ontworpen en heeft zijn eigen charme. In plaats van een generieke fantasiewereld met ridders, trollen en vakwerkhuizen, begeef je je in een vreemd aandoend land dat het meest Aziatisch aandoet. In de demo verken ik een eenzame kuststreek waarvan de vegetatie doet denken aan een koraalrif.
Dat brengt me bij het tweede olifant in de kamer, dat echter veel welkomer is: de demo van Ardenfall en het gebied dat we verkennen, ademen de pure sfeer van Morrowind. Het slaperige dorpje Bisawa roept zeker niet alleen bij mij herinneringen op aan de aankomst in Seyda Neen.
En dan is er nog de naam Ardenfall, die waarschijnlijk niet toevallig maar een paar letters verschilt van Vvardenfell, de spelwereld van Morrowind. De ontwikkelaars maken er geen geheim van dat dit hun grote voorbeeld is. En inderdaad voelt de indie-RPG ook aan als een Elder Scrolls!
Vaardigheden, eigenschappen en absolute vrijheid
Bij het starten van het spel bepaal ik het volk en het uiterlijk van mijn personage, maar in plaats van een klasse en geboorteteken te kiezen, steek ik punten in attributen (kracht, intelligentie, behendigheid, uithoudingsvermogen en charisma) en drie hoofdvaardigheden, die sneller levelen dan de rest. Daarnaast kies ik twee eigenschappen die speciale dialoogopties en mogelijkheden vrijspelen.
Het resultaat is echter vergelijkbaar met dat van Elder Scrolls: ik bouw een personage naar mijn eigen idee, met sterke en zwakke punten: bijvoorbeeld een magiër, een dief, een vechter of een alchemist. Maar ik leg mezelf niet vast. Niemand kan me tegenhouden om later toch heel andere vaardigheden te levelen en misschien toch de beruchte sluipschutter te spelen in plaats van de zwaar gepantserde krijger.
Mijn beslissingen zijn echter wel van belang: als ik sterk genoeg ben, kan ik bijvoorbeeld puin opruimen waaronder een kist begraven ligt. En als magiër blaas ik het spul gewoon weg met een vuurbal.
Er zijn dus steeds weer vaardigheids- en attribuutcontroles in de wereld en in dialogen, of speciale mogelijkheden die ik door mijn eigenschappen krijg.
Maar daar houdt het niet op met beslissingen, want die spelen ook een grote rol in quests. In de demo wordt bijvoorbeeld een belangrijke handelsroute geblokkeerd door een enorm spookwezen. Ik kan het bevrijden en vredig laten wegvliegen, of ik kan het wezen in duizend stukken blazen, maar dat maakt de bewoners van het nabijgelegen dorp boos en vernietigt hun handelspost.
In de loop van de hoofdquest kan ik, net als in Morrowind, samenwerken met verschillende facties en mijn reputatie verbeteren. Mijn beslissingen moeten, net als in de demo-quest, merkbare gevolgen hebben.
Waar ga ik heen?
Ardenfall hecht niet alleen veel waarde aan spelvrijheid, maar laat me ook niet aan het handje nemen. Questmarkers? Die zijn er niet, ik moet gewoon goed opletten in dialogen waar mijn opdrachtgevers me naartoe sturen. Er zijn ook zelden gedetailleerde instructies, ik moet zelf uitzoeken dat ik een soort plant moet repareren, zodat deze enorme luchtbellen produceert, waarin ik dan naar een vliegend eiland zweef.
In een grot wil ik bij een kist op een schijnbaar onbereikbare richel komen? Dan moet ik waarschijnlijk een levitatiebetovering gebruiken of op zoek gaan naar een magische aura die me hoger laat springen. Het zijn misschien kleine dingen, maar het voelt veel beter om zelf een doel te vinden of een obstakel te overwinnen dan gewoon questmarkers te volgen en tutorials uit te voeren.
Ardenfall is een rollenspel zonder compromissen, de indie-ontwikkelaars willen en mogen hun eigen visie nastreven. Daar hoort ook bij dat ze zich concentreren op de essentie: in plaats van een gigantische wereld en een glossy look zijn er gestileerde graphics en een compacte open wereld. Daar staat tegenover dat Ardenfall me overtuigt met diepgaande rollenspel-systemen, speelse vrijheid en beslissingen met consequenties.
Hoe goed Ardenfall uiteindelijk zal zijn wanneer het in 2026 in Early Access op Steam verschijnt, moet natuurlijk nog blijken.
Conclusie van de redactie
Ik was lange tijd onzeker of Ardenfall echt iets voor mij was, maar al na een half uur was ik gewend aan de look. Het rollenspel biedt me namelijk vrijwel precies wat ik ook van Bethesda ken. In plaats van een quest te volgen, ruim ik eerst een complete kerker op en vind ik wapens, harnassen, drankjes en allerlei rommel.
Ik probeer magie, eenhandige of tweehandige melee-wapens en bogen uit, maak een goede indruk op de lokale bevolking, pronk met mijn kennis of intimideer ze als een spierbundel. Ardenfall belooft me een geweldige rollenspel-sandbox waarmee ik de wachttijd op Elder Scrolls 6 kan verdrijven.
Tot nu toe heb ik natuurlijk maar een klein deel van het spel gezien en zijn er nog een aantal vraagtekens: zal Ardenfall bij de release veel leuke quests bieden? Zal ik memorabele personages leren kennen? Wordt er een spannend verhaal verteld? En wat staat me nog meer te wachten in de open wereld? Ik kan niet wachten om eindelijk antwoord op al deze vragen te krijgen.
