Kevin heeft een nieuwe geheime horrortip voor jullie opgespoord. Voor fans van walking simulators, puzzels en griezelige verhalen.
Sommige games klinken op papier als absolute standaardkost. Een vervloekt huis, een paar puzzels, veel verkennen en rondlopen, aantekeningen lezen – de klassieke basis van horror-walking-simulators dus. Maar dan doet deze game iets met me. Zelfs na het uitspelen blijft het in mijn hoofd hangen. Het wekt het verlangen naar meer op.
The Occultist is zo’n spel.
In ongeveer zeven uur spelen heeft het me meerdere keren de adem benomen – en precies daarom moet ik deze indie-horror met jullie delen!
De Witcher wordt een spokenjager
Mocht de stem in de trailer jullie bekend voorkomen: nee, jullie hebben geen watten in je oren – Doug Cockle, de Engelse Geralt van Riva, leent zijn ruwe stem aan het hoofdpersonage (er is een Duitse vertaling voor teksten en ondertitels). En die past perfect bij de duistere setting!
Als Alan Rebels begeef ik me naar het mysterieuze eiland Godstone om de verdwijning van mijn vader op te helderen. Zijn lot is echter niet het enige mysterie waar ik op stuit. De beklemmende stilte van Godstone is slechts een illusie. Want de mistige straten van de stad, de verlaten gebouwen en alle verloren zielen daarin schreeuwen om verlossing en willen gehoord worden.
Wat een geluk dat Alan de Sherlock Holmes van de geestenwereld is! Mijn trouwe metgezel: een pendel. Met vier verschillende vaardigheden kan ik verborgen dingen zichtbaar maken, op bepaalde plekken de tijd terugdraaien en kraaien en ratten bevelen. Met deze mystieke gereedschapskist puzzel ik me een weg door de raadsels en onthul zo stukje bij beetje het verborgen verleden van Godstone.
Langzaam maar zeker leer ik het eiland en zijn bewoners kennen, bevrijd ik geesten van hun lijden en raak ik verstrikt in een gigantische, occulte samenzwering. Het verhaal trekt me meteen in zijn ban en geeft me een bevredigende ontknoping. The Occultist speelt zich af als een klassieke gotische griezelroman: het heeft een landhuis, excentrieke personages, een tragisch liefdesverhaal, perfide motieven en hartverscheurende lotgevallen. Chef’s kiss!
Een griezelig prentenboek
In plaats van een eentonig decor beleef ik in The Occultist een heuse sightseeing-tocht. Ik begin in een mistig bos – en word meteen overweldigd door de grafische kracht van deze indie-game. Geen wonder: de ontwikkelaars hebben namelijk hun wortels in professionele architectuurvisualisatie en 3D-animatie. Aangedreven door de Unreal Engine 5 merk ik deze expertise in elke afzonderlijke pixel van de omgeving.
Mijn ontspannen boswandeling duurt niet lang. Want een mysterieuze figuur houdt me in de gaten en lokt me steeds verder het labyrint van geheimen van Godstone in. Ik zoek naar antwoorden in een verlaten huis met een griezelige kelder. In een weeshuis waar niet alleen de vloerplanken onder mijn voeten kraken, maar ook de muren giechelen. Ik bezoek een circus dat me vermaakt met dodelijke spelletjes. Ik verdwaal in een doolhof, voordat ik een enorm landhuis binnenstuit dat achter al die pracht en praal een tragische waarheid verbergt.
The Occultist jaagt me niet door het spel, maar laat me het grootste deel van de tijd ontspannen door Godstone slenteren. Het ontvouwt zich voor mij als een griezelig prentenboek dat ik pagina voor pagina in me opneem. De duistere sfeer is zo tastbaar en filmisch in scène gezet – het verbaast me dan ook helemaal niet dat de ontwikkelaars al een deal hebben getekend voor de verfilming van het spel.
Kippenvel vanaf de allereerste noot
Als de locaties de prachtige illustraties van dit prentenboek zijn en het lot van de mensen het verhaal vertelt, dan is de muziek van Occultist de onzichtbare draad die alles meesterlijk aan elkaar rijgt.
Al in het hoofdmenu word ik verliefd op de spookachtige soundtrack uit de pen van componist Pepe Herrero. En ook tijdens het spelen blijf ik regelmatig even stilstaan, alleen maar om te luisteren naar de prachtige klanken, de verschillende variaties op het hoofdthema, en te genieten van de kippenvel die ik krijg.
Krachtige orkestrale arrangementen worden afgewisseld met aarzelende, zachte melodieën en vooral het griezelige slaapliedje raakt een snaar die me gewoonweg doet smelten. Daloar, Daedalic, breng de soundtrack alsjeblieft uit op YouTube!
Deze geweldige mix van een grandioze sfeer, een spannend verhaal en uitmuntende muziek maakt de game voor mij tot een geheime tip voor fans van het genre. The Occultist is niet bijzonder uitdagend en zet ook geen nieuwe maatstaven voor het genre. Maar als jullie fans zijn van horror-walking-simulators met leuke puzzels, van occulte verhalen houden en een paar sfeervolle uurtjes willen doorbrengen, dan kan ik The Occultist jullie van harte aanbevelen. Als jullie nog twijfelen, is er ook een gratis demo die jullie van tevoren kunnen uitproberen!
