Kan je nog nieuwe lessen leren van een 30 jaar oud rollenspel? Ja, dat zegt een ontwikkelaar die al vijf jaar aan zijn droom RPG werkt.
Zelden heeft een spel zoveel goed gedaan voor een genre als Skyrim – en tegelijkertijd zoveel slecht. Wat je ook vindt van Bethesda’s Noorse open wereld, The Elder Scrolls 5: Skyrim heeft voor een hele generatie gamers het idee van een groot, vrij vormgegeven rollenspel vormgegeven.
Het lijkt onmogelijk om over 3D RPG’s te schrijven zonder op zijn minst Skyrim te noemen, zo aanwezig is het nog steeds in de gedachten van gamers, tien jaar na de release. Het verbazingwekkende feit dat Skyrim in 2021 zijn derde re-release krijgt, heeft daar zeker aan bijgedragen.
Michael Tröls kan alleen maar dromen van zo’n fabelachtig succes tot nu toe. De Oostenrijker werkt al vijf jaar aan een role-playing game die in veel opzichten heel anders zal zijn dan Skyrim en wil de klokken verder terugdraaien dan naar de open-world revolutie van 2011 – naar de jaren negentig, naar de oorsprong van het genre, om precies te zijn. En toch ontkomt Tröl’s project Monomyth niet aan de vergelijking met Skyrim, al was het maar visueel.
Wat de gameplay betreft, richt Monomyth zich precies op die spelers die niets hebben met de nieuwe mainstream benadering van “casual” rollenspellen zoals Skyrim. Die verlangen naar de zeer oude rollenspel kwaliteiten. Voor wie de afdaling in kerkers geen afwisseling was van het ronddwalen in de heldere bovenwereld, maar gewoon de enige spelinhoud. Monomyth wil terugbrengen wat Ultima Underworld groot maakte. En om dat te doen, reflecteert het op wat The Elder Scrolls met Skyrim steeds meer is vergeten: een echt interactieve wereld waarin simulatie en spellogica de eerste viool spelen.
